Voordeur

Vrieeend,

Mijn buurvrouw van het eerste belde. ‘Coucou’, hoorde ik haar zeggen, ‘zijt ge thuis? Want ik heb un p’tit problème’. ‘Alsjemenou’, antwoordde ik, ‘dat is lang geleden. Ik dacht al dat je was verhuisd naar Parijs of zo’. ‘Neen, neen’, ging ze verder, ‘we zijn een weekje naar Italië geweest, mijn lief en ik, maar ik kwam thuis en nu heb ik ineens geen internet meer, geen muziek, geen tv, niks. Orange had mij een tijd geleden gevraagd om documenten op te sturen, maar ja zeg, pfffft, ik was dat vergeten en nu hebben ze alles afgesloten en nu moet ik een nieuwe aansluiting aanvragen en dat moet via internet maar ik heb geen internet meer, geen muziek, geen tv, niks’.

‘We zijn té afhankelijk geworden van het internet’, trad ik haar bij, ‘Waarmee kan ik je helpen?’. ‘Awel, ja’, antwoordde mijn buurvrouw van het eerste, ‘Ik vroeg mij af of jij geen kabel hebt waarmee ik mijn tv kan aansluiten op die stekker die hier in mijn muur zit. Je weet wel, zo’n witte kabel met een rond gat en een pinnetje in het midden, zodat ik vanavond tenminste naar TF1 kan kijken via een antenne’.

Ik moest haar teleurstellen. Analoge tv heb ik reeds dik twee decennia geleden buitengegooid. ‘Je zal even naar de Brico moeten rijden’, raadde ik haar aan.

Ze ging eerst eens rondhoren bij haar vrienden, misschien had iemand dat nog ergens liggen, in een doos op zolder of zo. Dan kon ze, in afwachting dat een technieker haar internet opnieuw kwam aansluiten, ’s avonds tenminste naar een Franse praatshow kijken. Pfffft.

Ik betwijfel eerlijk gezegd of die stekker bij mijn buurvrouw van het eerste nog steeds in gebruik is en of er op het dak van ons gebouw überhaupt nog wel een antenne staat. Het is een beetje zoals met de telefoonstekkers uit de jaren stillekes die in oude huizen vaak nog wel aanwezig zijn maar allang zijn afgesloten. Ik heb er zo een in mijn keuken. Het is decor, veel leven zit er niet meer in. Maar ik wilde haar de hoop niet ontnemen en wenste haar succes.

Een paar uur later ging de deurbel. Deze keer was het mijn buurvrouw van het tweede. ‘Bonjour buurman van het vierde’, zegde ze, ‘ik sta aan de voordeur maar ik geraak niet binnen’. ‘Probeer eerst eens flink aan de klink te trekken’, raadde ik haar aan, ‘van zodra je een klik hoort, zou het moeten lukken. Sinds we die voorjaarsbuien hebben gehad, heeft het hout gewerkt en heeft onze oude deur beslist om ruzie te maken met het elektronisch slot’.

Neen. Het lukte niet. ‘Ik kom eraan’, zei ik en ik daalde de trap af. Ik trachtte de deur van binnenuit te openen maar er was inderdaad geen beweging in te krijgen. ‘Putaing, het gaat niet’, sprak ik door de deur, ‘Jij bent buitengesloten en ik ben binnengesloten. We moeten de huisbaas inschakelen want dit krijg ik niet opgelost. Heb je zijn nummer?’.

Mijn buurvrouw van het tweede had zijn nummer en ik liet haar.

‘Er zijn van die dagen’, sprak ik tegen mezelf. Ik zette muziek op, ik zette tegelijk mijn tv aan, ik schonk me een glas rode wijn uit en sneed een blokje kaas af. Terwijl ík internet had en lekker binnenzat met voldoende mondvoorraad voor de komende vier dagen stond mijn buurvrouw van het tweede op straat en was mijn buurvrouw van het eerste wanhopig op zoek naar een antennekabel waardoor zij de stilte in haar bestaan kon verdrijven.

Toch wel gek, bedacht ik, dat ogenschijnlijk idiote voorvallen een metafoor kunnen zijn voor wat er zich afspeelt in de wereld. Terwijl het ene continent hoog en droog ontspannen kan genieten van een muziekje en een blokje kaas, geraken de mensen van een ander continent niet binnen omdat de deur dicht zit en moeten de bewoners van een nog ander continent gaan schooien voor een kabel waarmee ze toegang krijgen tot informatie en verstrooiing.

Puur uit nieuwsgierigheid ging ik een dag later kijken hoe het was gesteld met de voordeur. Iemand had het elektronisch slot brutaal in frut geslagen waardoor de oude eikenhouten deur niet meer in het slot kon vallen. Heel het dorp kan hier vanaf nu binnen en buiten.

Van mij mag die deur openblijven. Al geef ik toe dat je enkel in een ideale samenleving sloten en sleutels kan afschaffen.

Jammer, maar zo is het.