Vogeltjesdans

Vrieeend,

Het verlengde weekend van Ons-Heer-Hemelvaart - “Our-Lord-Heavensfart” blijft het maar door mijn hoofd spoken - was één van de warmste ooit. Dat hoorde ik tenminste zeggen in het journaal van zeven uur. Hier in het zuiden was het inderdaad bakken met temperaturen van rond de 35°, maar het is een droge warmte en dus nog redelijk goed te verdragen. Iedereen weet dat de klimaatopwarming een hoax is. En daarbij, ik ken iemand met een zwembad (ik zeg niet wie) waar ik altijd mag gaan plonzen. De soep wordt dus alweer niet zo heet gedronken als ze wordt opgediend. Die journalisten toch... altijd overdrijven!

In Lorgues is het seizoen nu echt op gang getrapt. De Philharmonie Lorguaise speelde haar lenteconcert in onze multi-mediale cultuurtempel, l’Espace François Mitterand, terwijl op hetzelfde moment de Lyons Club haar Soirée Dansante (plus animation) op de Place Trussy had geprogrammeerd. Twee belangrijke evenementen op hetzelfde moment, dat zorgt voor onrust in mijn dorp. Onze burgemeester en notoir allemansvriend werd verplicht om kamp te kiezen, iets wat een centrumpoliticus niet graag doet, maar besloot om acte de présence te geven op de muzikale avond van de Philharmonie en een aanmoedigend SMS’je te sturen naar de Lyons. Ik weet dat omdat ik zelf ook bij het concert aanwezig was en onze burgemeester had zien binnenkomen.

Ik had vrij hoog in de zaal plaatsgevat en zodoende kon ik neerkijken op de kale koppen van de mannen die iets lager zaten en op de kapsels van prachtige natuurlijke brunettes die om één of andere reden hun haarwortels grijs hadden geverfd. De generatie, kortom, die haar dagen doorbrengt met het spelen van bingo en bridge en al eens een rustig concertje durft mee te pikken.

Pierre, mijn ex-buurman en inmiddels ex-dirigent van het ensemble belde me een paar dagen later op om eventjes af te toetsen hoe het had geklonken in de zaal. Pierre doet dit trouw na elk optreden omdat hij vertrouwt op mijn analytisch oor. Niet dat ik veel technische kennis van muziek heb, maar ik heb door de jaren wel geleerd hoe ik kwaliteit kan onderscheiden van rommel. Mijn feedback is zoals steeds mild maar eerlijk en sluit blijkbaar aan bij het aanvoelen van Pierre zelf. ‘Jullie worden steeds beter’, zei ik, ‘tegelijkertijd beginnen en samen eindigen. Dat was ooit anders’. Pierre vond zelf ook dat er een positieve evolutie in zijn geliefde fanfare zat en hij was blij dat we het daarover eens waren.

Na het concert was ik uit nieuwsgierigheid nog even langsgelopen bij de Soirée Dansante (plus animation) op de Place Trussy, hogerop in de boulevard. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat er veel meer volk was afgekomen op het dansfeest dan op het lenteconcert. Op een podium stonden een karaoke-installatie, een gitarist, een orgeltje en een drumstel. Een man met een microfoon in de hand hoorde zichzelf zó graag praten dat hij tussen elk nummer makkelijk vijf minuten stond te lullen en dingen riep als ‘Willen jullie nog wat méér? Ik kan jullie niet horen! Willen jullie nog wat méér? Zijn er mensen uit de Bouches-du-Rhone aanwezig? Neen? Zijn er mensen uit de Vaucluse aanwezig? Neen? Zijn er mensen uit de Alpen aanwezig? Neen? Uit de Pyreneeën? De Karpaten? De Overzeese Gebieden? Belgen? Ja? (daar kan je niet naast, die zitten hier overal). Klein applausje voor onze vrienden uit den vreemde! Dat doet me denken aan dat mopje over die twee Belgen die een bar tabac binnenliepen en…’.

Ik begreep nu wat men bedoelt met “Dansavond (plus animatie)”. “Plus animatie” wil zeggen dat een plezante nonkel de taak van ceremoniemeester op zich neemt en met behulp van een hoop langdradigheid en wat belegen witzen de sfeer torpedeert.

Toen iemand uit het publiek zijn geduld verloor en een dubbelloops jachtgeweer op de nonkel van dienst richtte, begreep deze dat het weer tijd was voor wat muziek en werd het publiek verzocht zich klaar te houden voor de Vogeltjesdans. Tussendoor bleef de man aanwijzingen roepen en grappen en grollen uithalen. 'Zeg eens allemaal een paar keer snel na mekaar: zes geiten op mijn tafel! HAHAHAHA! En nu, snel na mekaar: ik stap in Diest rond! HAHAHAHA!'.

Dolle pret, daar op de Place Trussy. Indien ikzelf het jachtgeweer zou hebben mogen hanteren, ik zou niet hebben geaarzeld. Maar alla.

Over het vervolg van de avond kan ik je niks vertellen want ik ben een zelfredzaam mens en dus maakte ik me uit de voeten.

Ik leerde die zaterdagavond een wijze les. Als het ooit gaat tussen een concert van de Philharmonie Lorguaise en een Soirée Dansante (plus animation) van de Lyons Club, niet twijfelen. Meer nog, als men je ergens een evenement met een “plus animation” probeert aan te smeren, blijf daar dan weg!

Er zijn van die momenten in het leven waarop je beseft dat je de juiste keuze hebt gemaakt.
Dit was er zo een.