Gégé

Visites

Geschreven door: | Gepost op: | Categorie:

Vrieeend,

Ik heb een nieuwe vriend. Hij heet Olivier en werkt voor het immokantoor dat is belast met het verkopen van ons huis. Olivier is niet écht mijn vriend natuurlijk maar het is tegenwoordig wel de mens die hier twee of drie keer per week over de vloer komt om potentiële nieuwe eigenaars door onze tuin en ons huis te gidsen. Dat schept een band.

Olivier is eind-dertiger, vlot, zeer beleefd en heel voorkomend. ‘Comment allez vous monsieur Hans’ is zijn vaste opener als hij zijn hoofd door de deur steekt. Ik antwoord dan met de geijkte formules, dat het goed gaat, en met uzelve?

Laatst bracht Olivier een collega mee, Anthony. We gaven mekaar een vuistje en ik zei, 'Anthonyke, ge zijt ne goeie jongen'. Maar dat kwam omdat ik de jaren negentig bewust heb beleefd, en ik excuseerde me dan ook meteen voor deze ongewone associatie.

Olivier voelt zich hier al goed thuis, weet inmiddels waar hij wat kan vinden en neemt vreemde mensen op sleeptouw voor de “visite guidée”. Kamers worden gekeurd, men loopt binnen en buiten. Ook mijn slaapkamer wordt bezocht uiteraard. Sommige mensen voelen enige gène, anderen doen ongestoord mijn kleerkast open en keuren mijn hemden, sokken en ondergoed.

Na elke visite geeft Olivier me een kleine update van de stand van zaken. Dat mevrouw X heel erg geïnteresseerd is maar nog aan het rekenen is of ze er wel komt met haar budget en of ze zal moeten besparen op dit of dat. Mevrouw X wil namelijk een stuk bijbouwen en heeft informatie ingewonnen bij de gemeente of het wel is toegestaan om uit te breiden. Het is toegestaan maar ze moet ergens een voorraad water voorzien dat in geval van brand kan worden aangesproken door de brandweer. De brandweer komt zoiets controleren en zonder hun stempel op het aanvraagformulier krijg je geen bouwvergunning … Het soort dingen waar je best op voorhand rekening mee houdt dus.

Dat meneer Y gek is op de ligging en nog eens alles rustig opnieuw wil bekijken samen met zijn schoonfamilie en zijn twee hondjes. 'Die mensen hebben een afspraak gemaakt om zaterdag nog eens langs te komen. En dan heb ik waarschijnlijk nog een of twee visites in de loop van volgende week'.

Dat vertelt Olivier me dus allemaal. ‘Koffietje?’, vraag ik tussendoor. ‘Als jij er ook een neemt’, zegt Olivier. We drinken koffie.

Onlangs was er een visite gepland om vijftien uur. ‘Un petit pastis?’, vroeg ik na afloop. ‘Neen, bedankt’, knipoogde Olivier, ‘Het is al te laat voor pastis’. Voor mezelf is vijftien uur dertig eigenlijk te vroeg maar voor Olivier is het reeds te laat. Een beetje humor, ik hou daar wel van.

Ik zeg nu wel dat vijftien uur dertig voor mezelf te vroeg is voor een pastis maar dat is maar ten dele waar. Als mijn buurman, Stéphan, op bezoek komt kan het gebeuren dat we in de voormiddag reeds aan de Ricard hangen. Maar dat heeft meer met Stéphan te maken dan met mij.

‘Tot zaterdag dan maar weer, monsieur Hans’, zegt Olivier ten afscheid. ‘Ik kijk er naar uit’, geef ik ten antwoord.

Meestal is Olivier nog geen tien minuten buiten als Gége, mijn buurvouw van de linkerkant, aan de telefoon hangt. Ik weet dat ze vanaf de zijkant van haar huis met haar verrekijker kan binnenkijken in mijn woonkamer en ik heb inmiddels geleerd om me ’s ochtends deugdzaam te kleden vooraleer ik naar de keuken slof voor mijn eerste kopje koffie. Gégé is “l’oeuil de Moscou”, Gégé ziet alles. Álles!

Gégé valt meteen met de deur in huis. 'Hams (Gégé noemt me nu al drie jaar Hams), ik begrijp niet hoe je dàt hebt kunnen doen. Ik ben echt teleurgesteld', zegt ze. 'Heu... waarover gaat het?', vraag ik. 'Dat weet je zelf goed genoeg', zegt Gégé, 'je weet héél goed waarover ik het heb'. Ik pijnig mijn hersenen maar vind niks. ‘Ik heb je gisteren zien wegrijden’, zegt ze, ‘waar ben je geweest?’. ‘Naar de winkel, inkopen doen’, antwoord ik naar waarheid. Gégé is niet helemaal overtuigd want ik ben bijna twee uur weg geweest, zegt ze, en inkopen doen dat moet zo lang niet duren. 'Ik ben ook nog langs de glascontainer geweest', zeg ik. 'Ik wist het', zegt Gégé, 'ik had het gevoeld en ik voel alles. Trouwens, ik ga woensdag naar de markt, ik zal je een paar t-shirts kopen want ne man alleen...'.

En dan wil ze weten hoe de visite is verlopen. Ik vertel haar over mevrouw X en dat ze een voorraad water voor de brandweer moet voorzien indien ze wil bijbouwen. ‘Dat is niet waar’, zegt Gégé, ‘want ik heb zelf naar de gemeente gebeld om te weten hoeveel vierkante meter aan jullie huis mag worden bijgebouwd en vijftig vierkante meter is geen probleem’. ‘Ja, dat weet ik’, zeg ik, ‘maar de brandveiligheid eist in dat geval een extra tank van honderdtwintig kubieke meter water, binnen een perimeter van tweehonderd meter rond het huis. Dat is de wet.’ ‘Dat is niet waar’, zegt Gégé opnieuw, luider en in een octaaf hoger, ‘Wij hebben ook vanalles bijgebouwd. Je moet dat gewoon niet aangeven, ze controleren dat toch niet. Ik zal naar mijn advocaat bellen en ze een proces aandoen. Wacht, ik kom af’. 'Ik ben het stof aan het afdoen', pruttel ik tegen. 'Dat weet ik', zegt Gégé, 'je bent daar trouwens nog een stukje vergeten naast dat potje op de kast'.

Als de oorlog komt, kies dan de zijde van Gégé.

Weet je, in het begin had ik het emotioneel wat moeilijk met het idee dit huis te verkopen. Inmiddels heb ik een knop omgedraaid en heb ik vrede met de situatie. Maar Gégé … ik word daar soms zo moe van.

Via dit formulier kan je me een persoonlijk berichtje sturen
Schrijf me in op de blog en stuur me een bericht als er een nieuwe brief is

Volg de blog via RSS Feed

Via RSS Feed kan je op de hoogte blijven van nieuwe posts in deze blog. In je browser installeer je hiervoor een kleine extensie. Voor Chrome bijvoorbeeld vind je die hier. Voor Safari kan je deze installeren, en voor Firefox heb je een keuze aan RSS Feeders via deze link.

2081 Chemin de Counillière
83149 Bras
France

© Hans Lengeler 2020
Update 2022
www.webdesign-prepress.com

Ik gebruik 1 cookie om het aantal lezers te meten. Okee?