Verre land

Vrieeend,

Tot een week geleden kon ik vanuit het raam van mijn woonkamer de pirouetten van tientallen en tientallen zwaluwen bestuderen. Het zijn onwaarschijnlijke luchtacrobaten, soms vlogen ze recht op mijn raam af om dan op het laatste moment met een scherpe bocht van richting te veranderen. Ze zuiverden de lucht rond de kerktoren van insecten en vernederden tijdens hun solovluchten of groepsjacht de duiven en de kauwen die hier hun vaste basis hebben.

Ik probeerde er een foto van te nemen, maar ze zijn gewoon té snel.

Uit één of andere canyon van mijn geheugen schoot een zinnetje uit een kinderliedje door mijn hoofd: “Zwaluw vliegt naar verre land”. Meer dan die eerste woorden kan ik me niet meer herinneren maar we moesten dat in de lagere school uit het hoofd leren en dat dan elk om beurt voor de klas ten berde brengen. Voor punten.

“Zwàààààluw vliegt naar vèèèèère land …”

We moesten ook een gedichtje voordragen, dat hoorde bij het pre-Demiriaans lessenpakket. Er was één jongen die zijn gedichtje niet had ingestudeerd en dan maar in zijn wanhoop besloot om een parlandoversie van “Zwaluw vliegt naar verre land” te brengen. Het was alsof je “Broeder Jacob” zou voordragen. Je moet dat één keer in je leven hebben gehoord, een voorgedragen liedje. Het wint, mits goed gebracht en al zéker vanuit de onschuldige kindermond, enorm aan dramatiek.

Zwaluw vliegt naar verre land,
Hoor de klokken luiden,
Zwaluw vliegt naar verre land,
Bim bam bom.

Het verbaast me dat de zwaluwen hier zo lang zijn blijven plakken. Lorgues is een tussenstop voor deze trekvogels. Ze komen twee keer per jaar voorbij, blijven een paar weken hangen en zijn even plots als ze verschenen, alweer verdwenen. Maar deze keer hadden ze het blijkbaar erg naar hun zin want ze arriveerden hier half mei en zijn pas een paar dagen geleden vertrokken en dat is echt heel uitzonderlijk.

Ik beschik niet over de correcte data om mijn vermoeden te ondersteunen, maar de klimaatverandering zou een rol kunnen spelen in hun gedrag. Voor mijn part hadden ze nog wat langer mogen blijven maar je hebt er geen zeggen aan. Ze zijn weg, gevlogen naar verre land.

Wie ook zijn gevlogen naar verre land zijn de baas en de bazin van Café L’Embuscade, de staminee recht tegenover Bistro Le Parc. In hun eigen valstrik gelopen, vermoed ik. Ik dacht al tijdens het EK voetbal van 2024 dat ze een groot risico namen. Mijn angst werd dan nogmaals bevestigd tijdens het rugbytoernooi van de Olympische Spelen van Parijs.

Je moet weten, er wonen in de streek nogal wat Britten. Traditioneel zijn ze nergens welkom bij de locals. Een doorsnee Provençaal is namelijk tégen racisten en tégen Britten. “L’Anglais, c’est l’ennemi” staat dan ook reeds eeuwenlang in menig Franse wapenspreuk gebeiteld. De baas en de bazin van Café L’Embuscade echter lokten den Engelsman naar hun etablissement door hun groot tv-scherm consequent af te stemmen op het Engels voetbal en rugby. Je had bijwijlen het gejoel van the lads vanuit het café moeten horen als Engeland scoorde tegen Frankrijk. Mijn boulevard daverde ervan en maakte menig Lorguenaar nerveus.

De kortetermijnvisie van de baas en de bazin van Café L’Embuscade heeft hen uiteindelijk de das omgedaan. Eens het zomerseizoen door was, bleven de Britse klanten weg en weigerden de Franse klanten zich nog langer te associëren met de economische collaboratie van Café L’Embuscade. Het gevolg: de zaak staat te koop. Echter, geen enkele dorpeling wil er zich aan verbranden en de baas en de bazin hebben dus het kot gesloten en zijn node vertrokken.

Naar verre land.

Laat dit een les zijn voor ons allen.