Verjaardag

Vrieeend,

Ik heb een vraag: body shaming, dat mag geloof ik niet meer, he? Spijtig want ik had een mooie plastische beschrijving in gedachten van een man die ik in het dorp Taradeau uit de deur van een huis met de naam “Maison Sans Soucis” zag stappen. Ik wilde eigenlijk de woorden o-benen, toogzweer, okselvijvers, dubbele kinnen, lage haarlijn, mopsneus, bloemkooloren, afgedraaide motorolie, crème fraîche en belegen Siciliaanse kaas gebruiken, maar ik zal het deze keer netjes houden. Ik zag dus een man in het dorp Taradeau uit de deur van een huis met de naam “Maison Sans Soucis” stappen en ik dacht er het mijne van.

Ik kreeg afgelopen week nogal wat berichtjes genre “hoera, hiphip en geef er een goei lap op”. Het was namelijk alweer die dag van het jaar waaraan ik zelf geen enkele verdienste heb maar die men vanuit een ingebakken traditie schijnt te willen vieren. Mijn moeder heeft me zoveel jaar geleden met veel moeite en afzien - vernederende opmerkingen van de nonnetjes uit het moederhuis er bovenop - op de wereld gezet. Mijn vader was er niet bij want dat mocht toen niet. Als er mensen zijn die één dag per kind per jaar mogen worden gevierd, zijn het in de eerste plaats de moeders.

Ik heb er in mijn jonge jeugd anders wel enorm van genoten. Van het feestje, van de aandacht, van de taarten en van de cadeautjes. Maar dat was toen. Mijn verjaardag laat me inmiddels Groenlands koud. Soit, in elk geval bedankt aan iedereen die me berichtjes stuurde en even aan me dacht. Dat doet altijd deugd en meer moet het echt niet zijn.

Maar om nu even terug te komen op de man die ik in het dorp Taradeau uit de deur van een huis met de naam “Maison Sans Soucis” zag stappen… Ik zette mijn wagen aan de kant, stapte uit en verkocht hem een lap rond zijn oren.

‘Voor klachten moet u bij mijn vrienden en familie zijn’, sprak ik de verbaasde man uit "Maison Sans Soucis" aan, ‘het is namelijk mijn verjaardag en men heeft me aangeraden om er een flinke lap op te geven. Ik kan u, zo u wil, ten bewijze de stroom berichtjes op mijn telefoon tonen. Het zijn dus ànderen die mij, om het met zoveel woorden te zeggen, tot deze misdaad hebben aangezet. Toen ik u zonet uit de deur van “Maison Sans Soucis” zag stappen, dacht ik “die wordt het”. En aan uw tronie te zien, is het blijkbaar niet de eerste keer dat u een plamaaster op uw facie heeft mogen ontvangen, het ga u goed, let op voor vallende takken want er staat een harde wind vandaag, bedankt voor uw bereidwillige medewerking en nog een prettige dag verder’.

Wie zijn huis “Maison Sans Soucis” noemt, verdient niet minder dan iemand die er een goei lap op geeft. Ik hoop dat die man een wijze les heeft geleerd op de dag van mijn verjaardag.

"Domicile Adoré" is nog zoiets. Ik ken iemand die een metalen notenbalk met daarop de noten Do Mi Si La Do Re aan zijn huis heeft hangen. Heb je ‘m? "Domicile Adoré". Je moet al conservatorium hebben gedaan om dat aan te durven. Do Mi Si La Do Re begot!

Maar ik dwaal af.

Omdat ik op mijn appartement op het vierde die dag verder geen gezelschap had, langde ik mij een bete broods en knutselde me voor mezelf een verjaardagstaart ineen. Ik blies de kaars uit en deed een wens. Maar ik ben reeds vergeten welke. Ik zong nog snel een liedje en toen vond ik dat ik al genoeg tijd had verloren aan die jaarlijks weerkerende plichtplegingen.

Bij mij is het trouwens alle dagen feest. ’s Ochtends een verse banaan, ’s middags brood met een schare kazen en fijne olijfolie en ’s avonds overvloedige groenteschotels met een occasioneel stukje gevogelte of een gegrild visje.

Op zondagen ga ik langs bij Michelle uit Carcès en die doet er meestal nog een schep bovenop. ‘Daube of blanquette de veau?’, stuurde ze me gisteren nog. Dat is dus gewoon eten à la carte daar bij Michelle. Niet normaal.

Enfin, ik kijk nu al uit naar de lap die ik er in 2027 zal mogen op geven. Ik hoop dat ik weer die man uit Taradeau ontmoet, dat was een zeer bevredigende lap.

Aftellen.