Vakantie spelen

Vrieeend,

De drie vriendinnen van mijn dochter vertrokken een paar dagen geleden terug naar het noorden, zijzelf echter wilde nog wat blijven hangen in het zuiden. ‘Kom maar bij mij logeren’, liet ik haar weten, ‘De Provençalen zijn vriendelijke mensen en het is hier goed van eten’.

Zo komt het dat ik reeds een paar dagen vakantie speel met Marthe, dat we zelfs al eens de toerist durven uithangen of de hitte gaan bestrijden vanop het terras bij Michelle. Toen mijn dochter vorige keer op bezoek bij me was, heb ik het nagelaten om die twee aan mekaar voor te stellen. Die fout mocht ik niet opnieuw maken of ik zou worden gestraft met eeuwige verbanning naar de pepervelden van Cayenne.

Marthe woont in de drukke stad, de connectie met de natuur die ze hier ervaart, heeft een helend effect op haar geest en lichaam. Het komt er dan ook op aan om zich zoveel mogelijk op te laden vooraleer ze zich opnieuw in de hectiek en de grisaille van een leven in Brussel stort. Het huis, de tuin en de persoonlijkheid van Michelle blijken de perfecte formule hiervoor.

Marthe kon nu ook eens aan den lijve ondervinden wat het betekent om tijdens het zomerseizoen op de Boulevard Clemenceau te wonen. Ze moest toegeven dat het hier écht alle dagen feest is, dat er hier écht elke avond één of ander muzikaal gebeuren plaatsvindt en dat enkel een oude oorlogsveteraan zoals haar vader zoiets aankan zonder zich totaal overprikkeld van een steile rots in de Gorge du Verdon te storten.

We deden een dagje Marseille omdat het een stad is die we reeds vele jaren bezoeken en we er onze weg kennen. We fantaseerden over het winnen van het groot lot en dat we dan een appartement in de volkswijk van de Panier zouden kopen. We zouden dan een ontbijt nemen op het terras van het Café du Théâtre waar je een zicht hebt op de haven en de Notre Dame de la Garde aan de overkant van het water. Tegen de middag zouden we dan de boot naar La Pointe Rouge nemen waar we op het strand een lunchke zouden scoren.

Een beetje dromen mag.

We aten gebakken banaan met kip en sterke kruiden aan een gammel tafeltje. De bries ging liggen en de zon zakte in zee. Ik zegde het al, we speelden vakantie.

Op de zoveelste avondmarkt in mijn boulevard ontmoette Marthe de broer van haar boezemvriend Jonas. De man had er in België de brui aan gegeven en verkocht nu zijn spullen op de markten in het zuiden. Het ging hem duidelijk voor de wind want er was in heel zijn wezen geen greintje grauwheid te bespeuren.

Als de grijsheid je teveel wordt, moet je durven springen.

Michelle stuurde bericht dat ze een overwinning op zichzelf had behaald. Dat verdiende een bloemetje. We dineerden samen en keken naar de sterren. ‘Kom bij me logeren’, stelde ze Marthe voor, ‘het appartement op het vierde van de Boulevard Clemenceau is toch wel klein en ik heb hier plaats genoeg’. Zo kwam het dat een jonge dertiger nu een paar dagen inwoont bij een jonge tachtiger. Die twee hebben een duidelijke klik en hebben best nogal wat pret samen.

Vannamiddag zal ik eens gaan kijken hoe het daar gesteld is met die twee, maar ik twijfel er niet aan dat ze volop vakantie aan het spelen zijn.