Twist à Saint-Tropez

Naar aanleiding van het schielijk overlijden van één van de meest prominente inwoonsters van Saint-Tropez haalde ik een brief van eind juni 2023 vanonder het stof. Ik bracht toen, samen met mijn buurvrouw van het eerste en haar vriendin, een bezoek aan het 35 kilometer verderop gelegen kustdorpje en maakte er een verslag van.

Vrieeend,

Mijn buurvrouw van het eerste liep me tegen het lijf. Ze vertelde me dat ze met Brigitte, een vriendin uit ons dorp, een grote brocante annex parade wilde bezoeken. ‘Het gaat door in Saint-Tropez maar we nemen in Sainte-Maxime de boot om zo de baai over te steken want in Saint-Tropez vindt je toch geen parkeerplaats voor je wagen. Enfin, het is eens een uitstapje. En met dit mooie weer en zo. Ga je mee?’, vroeg ze. ‘Ok’, zei ik. ‘Ah goed’, zei ze, ‘Wil jij dan rijden want mijn wagen verliest een soort vloeistof’. ‘Ok’, zei ik.

We vertrokken reeds om half negen om zeker de parade niet te missen. De weg door het Massif Des Maures is de moeite en ik haastte me niet. Er is elke twintig minuten een watertaxi tussen de haven van Sainte-Maxime en de haven van Saint-Tropez, er was dus geen enkele reden om ons op te jagen.

Onze overzetboot koos mooi op tijd zee en we laveerden tussen een aantal redelijk grote jachten om dan tien minuten later aan te meren tussen een aantal nog veel grotere jachten die werden bemand door personeel in uniform. Saint-Tropez is tenslotte Saint-Tropez.

De gewone sterveling merkt al snel dat dit een ander universum is. De straten rond de haven zijn bijgevolg bevolkt met óngewone stervelingen. Ik zag babes met een verveelde uitdrukking op hun perfect gecorrigeerde gelaat flaneren naast mannen die dagelijks meerdere keren worden gepijpt en dit de normaalste zaak van de wereld vinden. Ze nemen de gehele breedte van de stoep in en er wordt verwacht dat iedereen voor hen uit de weg gaat. Dit is, met andere woorden, de Wereld van de Grote Mensen.

De brocante viel tegen. Het gebeuren ging door op Parking Twee van Le Nouveau Port, een eind buiten het centrum. Meer dan een vijftiental tafeltjes met afgedankte rommel was er niet te vinden. Iemand verkocht maanstenen en beweerde dat die genezende energie gaven. Mijn buurvrouw was geïnteresseerd en nam er één in haar handen om de krachten te kunnen inschatten. ‘En?’, vroeg ik, ‘voel je iets?’. Ja, ze voelde een soort warmte, wat me niet verbaasde op een dag met een gevoelstemperatuur van achtendertig graden celsius. ‘Men zou hospitalen moeten bouwen met dit soort stenen’, stelde ik voor. ‘De Big Farma is daar tegen omdat ze dan minder van hun producten verkopen’, antwoordde ze. ‘Ok’, zei ik.

De parade bestond uit twee verklede dames en duurde exact drie minuten. Dat viel ook tegen. Het was inmiddels elf uur en bloedheet op Parking Twee van Le Nouveau Port. Ik nodigde de dames uit voor een verfrissing. Brigitte, die nog geen woord had gesproken, ontwaakte uit een soort lethargie en knikte bevestigend. We dronken elk een glas getapt bier à tien euro per pint en zochten naar gespreksonderwerpen waar we met ons drie konden over keuvelen. Vielen af: geschiedenisweetjes over Lorgues en bij uitbreiding de Provence en de rest van de wereld, maanstenen, La Fête de la Musique van vorige week, reizen, film en cultuur. Bleven over: het weer, de schilderkunst van mijn buurvrouw en het lange leven van onze nieuwe vriendin Brigitte. ‘Ok’, dacht ik.

Het werd middag en er diende zich een klein hongertje aan. We wandelden via een wirwar van kleine straatjes richting de haven en passeerden het ene restaurant na het andere. ‘Oh, sushi’, zei mijn buurvrouw verrukt. ‘Neen’, zegde Brigitte, ‘ik eet dat niet’. ‘Oh, tartaar van dorade’, zei mijn buurvrouw opgewonden, ‘maar laat ons eerst eens verder kijken’. ‘Ok’, zei ik. ‘Oh, Indisch’, zei mijn buurvrouw enthousiast, ‘maar laat ons nog eens verder kijken’. ‘Ok’, zei ik. ‘Mmmm, zalmtartaar’, zei mijn buurvrouw opgetogen, ‘maar laat ons misschien eerst nog eens verder kijken’. ‘Ok’, zei ik. ‘Oh, Thai’, zei mijn buurvrouw watertandend, ‘maar laat ons toch nog maar eens verder kijken’. ‘Ok’, zei ik. We kwamen helemaal aan het einde van de haven uit en we hadden de keuze. Ofwel stortten we ons in zee, ofwel keerden we op onze stappen terug. ‘Laat ons voor die tartaar van dorade gaan’, zegde mijn buurvrouw, ‘Weet iemand nog waar dat was?’.

Na het middagmaal bezochten we de oude haven van Saint-Tropez en de oudere-oude haven met kleine pier en ministrandje. We vonden schaduw tegen een muurtje en zetten ons neer. ‘Kom, we maken een selfieke’, zegde mijn buurvrouw. Een koppel zestigers die ook het schaduwplekje had opgezocht stelde voor om een foto van ons drieën te maken en aldra ontrolde zich een gesprek in gebroken Engels. Ze waren gevlucht uit Kiev en woonden voorlopig aan de Middellandse zee omdat er een raket op hun woningblok was terechtgekomen. ‘Zo erg’, zegde mijn buurvrouw, ‘en dat allemaal omdat die Britten en Amerikanen met behulp van de CIA een oorlog hadden uitgelokt tegen Oekraïne’. ‘Euh, is het niet de van haat en wraak vervulde Poetin die…’, riposteerde ik. ‘Hans, Hans, Hans’, zegde mijn buurvrouw hoofdschuddend, ‘zo lijkt het misschien, maar de waarheid is iets ingewikkelder. Ken je de Matrix en het blauwe en het rode pilletje? Ik heb het rode pilletje gekozen. Ik volg iemand op mijn Telegramkanaal en die legt dat allemaal uit. De zoon van Biden zit verwikkeld in een schandaal met Zelenski, dat mag niet geweten zijn. Zelenski is verslaafd aan drugs en heeft eens een hotelkamer kapot geschoten met een Kalashnikov. Het is allemaal begonnen met het covid-virus dat men heeft gecreëerd in een labo en dan heeft verspreid in de wereld om een groot deel van de onwetende massa te vernietigen. Big Farma had allang een vaccin klaar en zocht een afzetmarkt. De Chinezen hebben samengewerkt met de Russen en met de Amerikanen om een nieuwe wereldorde te installeren en nu verdienen ze veel geld met het verkopen van wapens. Follow the money. Je vindt de waarheid op het internet, maar je moet het willen zien. Het rode pilletje, begrijp je?’. ‘Ok’, zei ik.

Brigitte was inmiddels alweer in slaap gevallen en mijn buurvrouw was in een druk gesprek verwikkeld met het koppel uit Kiev. Ik hoorde hen praten over Brigitte Bardot die daar dichtbij in een villa woonde en mijn buurvrouw kende iemand die Brigitte Bardot kende via een dierenhospitaal waar ze eens was langsgekomen. ‘En mijn vriendin hier’, en ze wees naar Brigitte, ‘heet ook Brigitte’. Het koppel uit Kiev was zichtbaar onder de indruk en mijn buurvrouw geraakte een beetje geëmotioneerd. Ik staarde vermoeid naar de overkant van de baai, naar Sainte-Maxime waar mijn wagen stond die me naar huis zou brengen.

Rond zeven uur ’s avonds stonden we opnieuw in onze Boulevard. ‘We moesten dat vaker doen, zo'n uitstapje samen’, zegde mijn buurvrouw. ‘Ok’, zei ik.

Maar ik dacht er het mijne van.