Tijdzones

Vrieeend,

Frankrijk is het land met de meeste tijdzones ter wereld. Twaalf. En gedurende de zomertijd, dertien. Dat komt natuurlijk door de vele overzeese gebieden die nog steeds bij het land horen. Ik vermoed dat het gegeven van de vele tijdzones heeft meegespeeld in het feit dat er in Lorgues reeds vanaf het zakken van de zon vuurwerk werd afgestoken. Zo om het uur waren er een paar kleine knalletjes te horen. ‘Ha’, dacht ik, ‘het zal nieuwjaar zijn in Nieuw-Caledonië. Of in Réunion. Of in Mayotte. Voor Martinique zullen we nog even moeten wachten want dat ligt dan weer een eind naar het westen en daar gebeurt alles wat later’.

Maar zoals gezegd, het ging telkens maar om een paar kleine knalletjes. Toen het dan uiteindelijk middernacht werd, waren reeds bijna alle vuurpijlen opgebruikt en bleven we gespaard van groot lawaai. Ik denk niet dat de huisdieren er veel ongemak van hebben ondervonden. Zo hoort het.

Zoals verwacht werd het dus ook in mijn tijdzone 1 januari 2025 en kon Frankrijk met een gerust hart gaan slapen. Ik werd ’s ochtends wakker op een normaal uur en begon de dag zoals ik elke dag begin, met een driedubbele espresso en het invullen van het kruiswoordraadsel van de online krant. Daarna beantwoordde ik de berichten van de mensen die me veel geluk en een goede gezondheid toewensten en prutste ik een paar uur weg met prutsen.

En dan was het tijd om de televisie af te stemmen op het nieuwjaarsconcert van de Wiener Philharmoniker vanuit het Musikverein te Wenen. Dat hoort bij de eerste januari zoals “Home Alone” bij kerstmis hoort.

Toen ik klein was, verzamelde op de eerste dag van het nieuwe jaar de hele familie bij oma en opa om daar mekaar in de armen te vallen, nieuwjaarsbrieven voor te lezen en de kater van de vorige dag weg te drinken. Ook toen klonken op de achtergond de walsen en polka’s van de Straussfamilie uit de gammele luidspreker van de zwart-wit televisie. Oma en opa schonken voor de gelegenheid aangepaste wijnen: Gewürztraminer, een Moezelke of een Liebfraumilchske, gevolgd door enkele jeneverglaasjes advocaat. Gesuikerde muziek vraagt nu eenmaal om gesuikerde drank. En laat meteen ook de zelfgemaakte biscuittaart maar aanrukken en straks maken we pannenkoeken die we gul bestrooien met candij-, bloem- of bruine suiker.

Met het ouder worden, gebeurde het dat we de nacht doordeden en rechtstreeks van het oudejaarsfeest, stinkend naar sigaretten en drank, naar oma en opa reden. Want we wilden dat niet missen. Op de televisie - inmiddels in kleur - volgden we onveranderlijk het nieuwjaarsconcert vanuit Wenen bij het genoegen van een glaasje zoete witte wijn, advocaat en taart.

Toen oma en opa waren overleden en mijn jongste tante het huis overnam, bleef er een uitgedunde bende op de eerste januari naar dat oude nest komen. De zoete witte wijn werd vervangen door rood of door bubbels, de taart kwam van bij de bakker en we bleven plakken tot laat in de avond omdat we het gevoel van het samenzijn op die dag zo lang mogelijk wilden vasthouden en omdat we de traditie aan onze eigen kinderen wilden doorgeven.

Vandaag zette ik het nieuwjaarsconcert vanuit Wenen al na tien minuten uit. Ik kreeg tandpijn van het teveel aan siroop en zoete romantiek. Vroeger keken we na het concert ook nog naar het schansspringen vanuit Garmisch-Partenkirchen maar dat wordt uitgezonden op een zender waar ik hier geen toegang toe heb. Op VRT is het nu veldrijden. Elke dag. Veldrijden. Veldrijden en varianten van programma’s waarin telkens weer hetzelfde dozijn BV’s te zien is.

Ik had zin om me onder te dompelen in nostalgie, loom in de zetel liggen denken aan de familiebijeenkomsten en dan in de namiddag kijken naar “The Sound of Music” of “La Grande Vadrouille”. Maar ik liep vast op herhalingen van Blokken en Dagelijkse Kost. En veldrijden.

Alles gaat voorbij.

Dat is nodig om plaats te maken voor nieuw.

Maar soms wilde je dat het nog even mocht blijven duren.