Territorium

Vrieeend,

Die ochtend zat er een meeuw op de daknok van de buren. Ze keek gedurende een paar seconden de kat uit de boom en koos dan het luchtruim. De kat in de boom keek haar ongeïnteresseerd na en richtte haar aandacht op een andere kat in de boom.

Ik nam een hap van een pannenkoek met bessenjam en sloot het raam. De meeuw werd een stip in de verte en ging dan op in het blauw van de lucht. Ze ging tenminste de goede kant uit, zuidwaarts, waar voorbij het Massif des Maures, de zee ligt.

Ik moest denken aan mijn dochter die nóg verder naar het zuiden, aan de overkant van de zee, nu misschien bezig is met een sessie kickboxing, ergens in een grote tuin in de buurt van Marrakesh. Of misschien heeft ze nu een meditatiemoment, ik ken haar dagindeling niet.

Ze videobelt me regelmatig en ik zie op het scherm hoeveel deugd het haar doet om te sporten en te mediteren, ginds in die grote geurende tuin vol bloemen en bonte poezen. ‘Goed zo, meis’, denk ik dan, ‘jij bent tenminste niet zo’n platte pruim die maar blijft klagen over wat je is overkomen. Je neemt je leven zelf in handen en maakt het beter terwijl je evengoed het sukkeltje zou kunnen spelen. Maar zo ben jij niet’.

Ik slikte de laatste hap door en twijfelde of ik nog een tweede pannenkoek zou aankunnen maar ik had genoeg. Ontbijten doe ik slechts per grote uitzondering. Dat ik vanochtend pannenkoeken at, kwam doordat Michelle me de overschot van de vorige dag had meegegeven. We hadden samen zondagske gespeeld en omdat het Maria Lichtmis was - je moet het maar weten en bijhouden - moesten er pannenkoeken worden gebakken. Veel te veel natuurlijk, maar je speelt beter op zeker.

We kletsten, bij het haardvuur gezeten, de namiddag voorbij. Door de grote ramen en de dubbele deur hadden we zicht op de tuin en de heuvels in de verte. We spraken af om eens een keertje naar de abdij van Chartreuse te rijden. Maar liefst als het lente wordt en alles in bloei komt. Dat is mooier en dan kunnen we na ons spiritueel bezoek een heidens terrasje doen in Collobrières.

Michelle herhaalde dat ik mocht binnenspringen zoveel ik wilde want ze had altijd een thermos koffie klaar. Ik herhaalde dat ze steeds mocht bellen als ze me voor iets nodig had. Dat zou ze doen, maar alleen als ze het niet eerst zelf opgelost kreeg want ze had een hekel aan zeuren die niks anders doen dan zeuren en klagen. ‘Je haalt zoveel energie aan iets oplossen’, zegde ze. ‘Dito’, antwoordde ik.

Ze wilde nog weten of ik wel kookte voor mezelf want die prefabs zitten vol zout en suiker. Ik stelde haar gerust. ‘Mijn broers en zussen zijn allemaal prima koks’, vertelde ik haar, ‘Onze moeder heeft ons leren koken en met wat ik koop op de markt maak ik me een verse en smakelijke hap, geen zorgen’.

‘Neem wat pannenkoeken mee’, zegde ze ten afscheid, ‘breng me de volgende keer die borden maar weer terug’. ‘Geniet jij ondertussen van mijn massagemat’, antwoordde ik, ‘en smeer wat tijgerbalsem op je oude rug. Dat helpt’. Ze wist dat wel…

Uit nieuwsgierigheid keek ik nog eens uit mijn raam - een meeuw in mijn dorp is echt wel uitzonderlijk - maar de duiven en de kauwen hadden de daken overgenomen en kibbelden zoals gewoonlijk om het beschikbare territorium. Ze hebben zo elk hun eigen plekken waar ze zich beschutten en er kan al eens ruzie zijn als de een te dicht bij de ander komt. Soms zie je nauwelijks ergens een vogel en een uur later scheren ze dan plots met honderden tegelijk rond de kerktoren.

Als het regent, zitten ze dicht opeen op een droge richel aan de overkant. Dan is het wachten tot het beter wordt want meer kan je als duif dan niet doen. Bij droog weer gaat de dag voorbij met het nimmer aflatend zoeken naar iets eetbaars en het onderschijten van de geparkeerde wagens in mijn boulevard.

Eten en kakken, is dat tenslotte niet de essentie van het leven op aarde? In sé doet de mens net hetzelfde, toch?

En tussendoor wat vechten om territorium, dat ook.