Superpower

Vrieeend,

Een goede raad, blijf de komende weken weg uit Lorgues. Februari is de maand waarin de dorpen in het zuiden collectief in een lethargische slaap gaan. Er valt, met andere woorden, geen hol te beleven nu. Het miezert, het regent, het grijst, het kaalt.

Ik twijfelde zelfs over mijn wekelijkse marktbezoek, en dat wil wat zeggen. Maar het was dat of een week lang sardientjes uit blik eten. En zelfs dat was geen optie want ik heb helemaal geen blikvoer in huis. Het spook van de hongerdood nestelde zich in mijn gemoed en ik beet door.

Ik duffelde me in, vond ergens achteraan de grote wandkast in mijn slaapkamer een oude paraplu, hing mijn boodschappenmand over mijn rechterschouder en waagde me op straat. Er hadden slechts een tiental dappere kramers de moeite gedaan om hun stalletjes op te bouwen. Om je een idee te geven, tijdens het zomerseizoen staan op een dinsdagvoormiddag vlot tweehonderdvijftig kramen in de dorpskern.

Gelukkig is mijn nieuwe groenteman een ouwe taaie waar je altijd op kan rekenen en gelukkig vond ik ook brood op de markt want de boulangerie van schuins over de deur is gesloten wegens jaarlijks verlof.

Ook de volgende dagen was het in het dorp een stuk rustiger dan anders. Terwijl een aantal verstokte rokers winter en zomer op het terras van Bar Tabac Le Clemenceau espresso drinken onder het genot van een saf - en tegelijk hun geluk beproeven met het kraslot en het lottobiljet - was het ook daar nu onwezenlijk stil.

Ik vermoed dat mijn buurvrouw van het eerste zich ook wat zat te vervelen want ze belde me. ‘Coucou, Hans’, begon ze, ‘ik bel zomaar eens. Heb jij ook die mail gekregen van EDF (de elektriciteitsleverancier in Frankrijk)?’. ‘Ja’, antwoordde ik, ‘om te melden dat de tarieven voor stroom 15% naar beneden zijn gegaan? Goed nieuws!’. ‘Dat valt nog te bezien’, antwoordde zij op haar beurt, ‘Akkoord, we betalen wat minder, maar aan de andere kant pakken ze ons weer iets af’.

Op het eerste zicht ontging deze logica me en ik dacht er niet meteen verder over na. Mijn buurvrouw van het eerste is tenslotte mijn buurvrouw van het eerste en ik heb al vaak gemerkt dat zij op een vrij unieke manier naar de dingen kijkt. Het was pas een minuutje later dat ik begreep dat deze prijsdaling voor de doorsnee Fransoos inderdaad ook een keerzijde heeft.

Ik verklaar me. Je zou kunnen stellen dat elk mens ergens zijn eigen superpower heeft. De superpower van een pasgeboren baby is zijn/haar überschattigheid en het heerlijk aroma dat hij/zij verspreidt, daarover is iedereen het eens. De superpower van Jan Jambon, om nu even bij die mens te blijven, is zijn haar. Altijd perfect in vorm, altijd netjes gekamd. De superpower van Gert Verhulst is zijn bankrekening …

De superpower van de doorsnee Fransoos is zijn gave om over werkelijk àlles te zeuren en te klagen. Als je dus de prijs van de elektriciteit naar beneden haalt, ontneem je de Franse burger een reden om te klagen over de hoge prijs van de elektriciteit.

Het klinkt misschien raar, maar wie zoals ik, een tijdje in Frankrijk woont, begrijpt de redenering.

Trouwens, het filosofisch inzicht dat vroeger alles beter was, is ontstaan in Frankrijk. Dit idee werd volgens bronnen bij de Académie Française voor het eerst geopperd op 15 oktober 1793 door de afgezette koningin Marie Antoinette, één dag voor zij werd onthoofd met de guillotine. “Vroeger was alles beter” bleken haar voorlaatste woorden te zijn.

“Vroeger was alles beter” behoort sindsdien tot het Franse culturele erfgoed en werd in de jaren die volgden op de revolutie samen met de waarden van de Verlichting uitgedragen over heel Europa waardoor vandaag iedereen dit gezegde kent en gebruikt.

‘Je hebt gelijk’, zei ik tegen mijn buurvrouw van het eerste, ‘we laten ons veel te gemakkelijk doen. We moeten protesteren, op straat komen, staken, petities opstarten, pamfletten schrijven, de EDF een proces aandoen’. ‘Pffft, neen’, zuchtte ze, ‘veel te slecht weer. Ik kruip in de zetel en ga twee weken slapen’.