Stronthanden

Vrieeend,

Ben je vertrouwd met de uitdrukking, “Godverdomme, godverdomme toch, ik heb echt stronthanden vandaag”? Ik mocht het namelijk zelf nog eens een keertje ondervinden deze week.

Ik bracht water aan de kook om een eitje te koken voor bij het ontbijt. Ik nam een ei uit het kartonnetje en liet het uit mijn vingers glippen. ‘Ach ja’, dacht ik, ‘de keukenvloer kan eigenlijk best wel eens een beurt met water en bruine zeep gebruiken. Misschien geeft het universum me op deze wijze subtiel een teken …’. Ik was echter op dat eigenste moment mentaal nog niet klaar voor emmer en zwabber. Ik vloekte dus een paar keer luidop godverdomme en wendde me voorlopig tot keukenrol om de smurrie op te kuisen.

Die avond zette ik me aan het werk ter bereiding van een heerlijke verse ovenschotel. Ik sleep mijn keukenmessen nog eens extra scherp en begon met het schillen, hakken en snijden van een variëteit aan groenten. Bij het klieven van een zoete aardappel liep het mis. Het was een eerder groot exemplaar en ik moest nogal wat gewicht zetten om er door te geraken. Het grote koksmes schoot uit en sneed diep in mijn duim die zich net dan op het verkeerde moment op de verkeerde plaats bevond.

‘Godverdomme, ik heb echt stronthanden vandaag’, riep ik het eerdere voorval met het ei indachtig en ik gooide er op zijn Provençaals nog een paar extra ‘putaings’ tegenaan. Een vinger kan nogal flink bloeden en er kwamen een paar atletische sprongen bij kijken om mijn ovenschotel te vrijwaren van een hematologische saus.

Man, man, man, ik had mezelf daar echt een flinke jaap bezorgd. Mijn mes was door mijn duimnagel gegaan en zat er een millimeter diep in. Ik leerde op dat moment dat afstandsmaten relatief zijn. Soms is een millimeter eigenlijk best veel. Ik pakte mijn duim in met een paar vellen keukenrol en probeerde niet teveel te druppelen terwijl ik naar de verbanddoos zocht.

Ik scheurde met behulp van mijn tanden en mijn ongeschonden rechterhand de verpakking van een bloedstelpend verband open en onthield terloops dat er nu nog twee van die dingen in mijn EHBO-doos zitten. Ik mag dus nog twee keer stronthanden hebben vooraleer ik die voorraad opnieuw moet aanvullen. Een minuutje later kon ik - terwijl ik mijn hart in mijn duim voelde kloppen - de spetters bloed op het aanrecht, de vloer en de snijplank beginnen wegpoetsen.

Enfin, ik heb best lekker gegeten die avond. Zonder morsen. Maar vooraleer ik me in bed installeerde heb ik nog de tube tandpasta uit mijn handen laten slippen.

Toen vond ik het stilaan welletjes met mijn stronthanden.

Ik stond de volgende ochtend op met stijve schouders. Ik vermoed dat ik onbewust een klein stresske moet hebben gehad tijdens heel dat gedoe met mijn duim en dat ik in een lichte kramp ben geschoten zonder het zelf goed te beseffen.

‘Kijk, kijk’, dacht ik, ‘dat is nu eens echt een mooi voorbeeld van het “Butterfly Effect”. Hoe een klein voorval kan resulteren in iets groters, een eind verderop. Het begint met stronthanden, het gaat over in zelfverminking en het eindigt met stijve schouderspieren. De natuur is echt wonderlijk. We moeten daar dankbaar voor zijn. Hoe anders verkrijgt een mens inzichten in het grotere geheel? Stronthanden kunnen een cadeau zijn. Toch? No pain, no gain en van die dingen.

Ooit heb ik eens de middelvinger van mijn linkerhand flink verbrand. Daar kwam een arts aan te pas die de vinger helemaal insmeerde met zalf tegen brandwonden en vervolgens inpakte met een stevig verband waardoor ik gedurende een paar weken mijn middelvinger niet kon plooien. Toen ik met de wagen naar het werk reed, kreeg ik onderweg veel negatieve reacties van de andere weggebruikers. Ik begreep in eerste instantie niet wat ik deed om die mensen kwaad te maken tot ik het eens vanuit hun perspectief trachtte te zien. Het leek namelijk dat ik met de handen aan het stuur constant iedereen een dikke vette fuck you toewenste via een opgestoken middelvinger.

Een verbrande vinger gaf me aldus een les in empathie en ik leerde tegelijkertijd om een wagen te besturen met slechts één hand zodat ik mijn fuckyouvinger wat uit het zicht kon houden.

Het leven zit vol verrassingen, in alles zit een les.