Souvenirs

Vrieeend,

Mijn broer vertrok terug naar het noorden op de dag dat de Var te maken kreeg met ondergelopen kelders. De regen viel verticaal naar beneden en deed de riviertjes overlopen en de lager gelegen delen van de dorpen onderlopen.

Het weer, je hebt er geen vat op.

Ik vertelde het reeds, de lente kwakkelt in het zuiden. Een mens moet derhalve gebruik maken van de mooie dagen om buiten te komen en zich in stilte bezighouden op de natte dagen. Ik doe daar niet moeilijk over maar als je broer dan voor een keer op bezoek komt, heb je het natuurlijk liever droog en zonnig.

Ik stelde hem voor aan Michelle uit Carcès. Sinds we mekaar op de parking van de Intermarché tegen het lijf liepen, doen we om de zoveel tijd eens iets samen. ’We komen je bezoeken en brengen iets mee voor op de BBQ’, liet ik haar weten. Zo kwam het dat we een namiddag doorbrachten op een terras met zicht op de heuvels. We braadden wat kip en worst, we kletsten een eind weg en dronken rosé en koffie. Dat is een fijne manier om de tijd te vertragen en tot jezelf te komen.

Er restte mijn broer uit het noorden daarna nog één vakantiedag en die gebruikten we om het Massif des Maures te verkennen. De bergen tussen mijn dorp en de zee zijn niet zo hoog en daardoor helemaal bebost tot op de toppen. Ooit was dit het laatste toevluchtsoord van de Liguren vooraleer ze volledig onder de voet werden gelopen door de Romeinen. In de Provence struikel je waar je ook komt over geschiedenissen en verhalen.

Via een zijdal van een zijdal kom je uit bij de kapel van Le-Notre-Dame-des-Anges, een bedevaartsoord dat in 517 zou zijn opgericht door één van de zonen van Clovis en Mathilde. Je hebt er een kamerbreed uitzicht op de Middellandse zee en op de eilanden voor de kust van Le Lavandou. Op het moment dat we daar met onze ogen stonden te knipperen, wisten we nog niet dat het kustdorp een dag later zou overstromen en dat er daar twee doden zouden vallen.

Fluisterend betraden we de stille kerk en verbaasden ons over de vele ex voto’s aan de muur. Iemand heeft zelfs ooit vanuit pure devotie een opgezette krokodil geschonken aan de congregatie, om maar te zeggen… Op het moment dat we onze uitstap wilden verderzetten, sloop een priester het middenschip binnen en opende snel de souvenirshop. Volgens het infobordje was dit een uur te vroeg maar een kans op handel mag je niet laten liggen. De man keek ons vriendelijk doch vragend aan. Toen we geen aanstalten maakten om iets te kopen, sloot hij alweer de boetiek maar hij vond het wel nodig om ons nog snel een bidprentje in de handen te stoppen. Je weet tenslotte maar nooit waar het goed voor is. En als je iets gratis weggeeft, voelt de bezoeker zich misschien verplicht om tóch iets te kopen.

Helaas voor de priester, maar ik ben inmiddels genezen van het christelijk schuldgevoelen. We bedankten de man voor zijn vrijgevigheid en poetsten de plaat zonder iets te consumeren.

We daalden via smalle kronkelwegen af naar Collobrières en bezochten de haast duizendjarige abdij van Chartreuze de la Verne. Nog zo’n magische plek. Ooit liep ik er door de ruïnes, toen de vervallen abdij nog werd gebruikt door de plaatselijke herders om er hun schapen in onder te brengen. Inmiddels werd ze helemaal gerestaureerd en huizen er nu een twintigtal nonnetjes die er hun leven doorbrengen in absolute stilte en afzondering. Ze laten de dagen voorbijgaan in gebed, elk opgesloten in hun eigen cel. Drie keer per dag krijgen ze eten via een luik dat meteen weer wordt gesloten van zodra ze hun karige hap hebben aangenomen. “Escape from Chartreuze” zou een goeie film opleveren, denk ik.

We betaalden ons entreegeld en werden ook hier zacht onder druk gezet om wat souvenirs te kopen in de uitgebreide winkel van de abdij. De man aan de kassa begon met een uit het hoofd geleerde uitleg en toen ik hem vertelde dat ik de abdij reeds sinds de jaren tachtig af en toe bezocht en er bijgevolg inmiddels mijn weg kende, vond hij dat het dan wel stilaan tijd werd dat ik toetrad tot “Les Amis de l’Abbaye”. Mits een substantiële storting mocht ik dan in de toekomst gratis binnen en buiten. Toen ik het aanbod vriendelijk afwees, keek hij me op zijn beurt al iets minder vriendelijk aan en richtte snel zijn aandacht op de volgende bezoekers die de deur doorkwamen.

Voor ons was het tijd om een ijsje te gaan eten in het dorp beneden.

Een dag later vertrok mijn broer terug naar het noorden. Het was de dag dat de Var te maken kreeg met ondergelopen kelders. Mijn broer stuurde me het bericht dat hij door plassen van vijftig centimeter had moeten rijden en dat dat best spannend was.

Het weer, je hebt er geen vat op.