Shit happens

Vrieeend,

Er leeft in Lorgues een grote kolonie kauwen die nestelen in de kruinen van de platanen. Kauwen zijn kraaiachtigen en kunnen een hels kabaal maken als ze ’s ochtends de opkomende zon groeten. Tegen valavond verzamelen ze opnieuw, vliegen dan met veel lawaai mekaar in de pluimen om daarna met vele honderden tegelijk boven ons dorp te gaan zwermen en alles onder te schijten.

Het liep tegen vijven toen ik vorige zaterdag mijn wagen parkeerde op de grote parking van de Place des Ferrages. De lucht zag zwart van de vogels, de daken van de huizen zagen zwart van de vogels, de decibels die het gekrijs en geruzie van al dat opgewonden pluimvee veroorzaakten, piekten door mijn pijngrens en ik voelde me in hoge mate geïntimideerd.

Vanuit de kruinen van de platanen in de Boulevard de la République ging het geschreeuw verder tot in mijn boulevard. De auto’s die zich hadden geparkeerd onder de bomen waren bedolven onder een laag vette spetters, de stoepstenen leken op een pointillistisch kunstwerk in zwartwit en ik begreep nu waar het Abstract Impressionisme haar oorsprong had gevonden. ‘Ik zit in een film van Hitchcock, straks wordt ik nog een oog uitgepikt door een bende kwaaie vogels’, dacht ik en ik haastte me naar binnen.

Dit verschijnsel heb ik zolang ik hier woon nog niet meegemaakt, toch niet in deze mate. De vogels lijken me dit jaar uitzonderlijk nerveus en boos om iets. Het zwermen is dan wel spectaculair om naar te kijken, hun gedrag heeft omwille van de onvoorspelbaarheid ook iets bedreigends. Het fenomeen herhaalde zich gedurende een aantal dagen om dan plots zomaar op te houden.

Bij de carwash was het aanschuiven want zelfs de wagens die in open lucht stonden geparkeerd, zoals de mijne, hadden er flink van langs gekregen.

Shit happens.

De herfst loopt op zijn einde en we treden het tijdperk van de kouwe voeten, de ajuinsoep en het gestoofde witloof in. ’s Nachts komt de vriezeman al eens op bezoek waardoor het stroomverbruik spectaculair stijgt. Het is een perfect voorbeeld van het principe van de communicerende vaten: hoe lager de temperatuur hoe hoger de elektriciteitsfactuur. Het is een jaarlijks terugkerende wetmatigheid waar je niet onderuit kan maar die tegelijk ook geruststellend is. Zolang de kosmische klok tikt volgens een min of meer mathematische formule is er hoop want we weten dat er na de winter ook een lente en een zomer volgt.

Ik had een vrij drukke werkweek die ik meestendeels doorbracht vanop een kapotte bureaustoel achter mijn computerscherm. Om de zoveel minuten zakte ik twintig centimeter naar beneden waardoor het ergonomische niveau van mijn werkhouding evenredig mee de dieperik inging. Het proces verliep telkens relatief traag - ik schat dat ik zo ongeveer één centimeter per minuut dichter bij het zeeniveau kwam - waardoor ik in een poging om focus op mijn werk te houden onbewust spanning opbouwde in mijn schouders. Om een lang verhaal kort te houden, na twee dagen was mijn onderrug geblokkeerd en bestelde ik een nieuwe bureaustoel.

Deze werd op een voormiddag aan de voordeur afgeleverd en ik droeg de relatief zware doos vier hoog de trappen op. Mijn rug vond dat niet leuk en liet me dat dan ook zonder omwegen weten. Maar bij het pak blijven zitten was geen optie en ik nam mijn ouwe trouwe Bosch schroefmachine ter hand. Tijdens de montage van de verschillende onderdelen kringelde er een wolkje stinkende rook uit mijn machine en gaf het apparaat de geest. Mijn Bosch heeft de gezegende leeftijd van dertig jaar bereikt. Ik zal hem een dezer dagen, opgebaard in zijn eigen koffertje, plechtig gaan begraven in het containerpark.

Shit happens.

Mijn nieuwe bureaustoel is van een betere kwaliteit en mijn rug was me daarvoor al na een dag dankbaar. Waarmee ik bedoel dat de stijfheid stilaan wegtrok en ik me opnieuw min of meer normaal kon bewegen. Ik kan nu bijvoorbeeld gewoon uit mijn bed opstaan in plaats van me op de koude grond te laten vallen en me dan rollend en kruipend naar de keuken te begeven voor een tasje koffie. Een ware luxe.

Ik werd uit mijn slaap gehouden door een mug. Een mug. Eind november. Ik vond haar, zegde ‘shit happens’ en grilde haar.

Een mug. Eind november.