Romeinse arena

Romeinen

Geschreven door: | Gepost op: | Categorie:

Vrieeend,

’s Avonds in bed, lekker onder mijn dekentje, bezondig ik me gewoontegetrouw aan een filmpje of een serie, naargelang. Ik ben dezer dagen in de HBO-reeks uit 2005 "Rome" gedoken. Had ik dus nog in te halen wegens andere besognes in 2005. Als resident van de Provence struikel ik zelfs in mijn eigen buurt regelmatig over Romeinse restanten. Broodkruimels ons nagelaten door onze vrienden uit het oude Italië om het zo maar eens te zeggen. Ik zie het dus als mijn verdomde plicht om naar deze reeks te kijken.

Ik heb je zeker al eens verteld over generaal Gaius Marius die zijn troepen verzamelde in mijn dorpje om dan vermoedelijk via mijn straat, een restant van de Via Aurelia, op te rukken naar Aix-en-Provence waar hij negentigduizend Teutonen, Kimbren en Ambronen in de pan hakte. Het Romeinse legioen verloor zelf "slechts" tienduizend soldaten. Veel plaats voor nuance was er niet in het hoofd van Gaius Marius, hij liet de lijken van de overwonnenen gewoon liggen rotten in de zon. Eens je in een oorlogslogica belandt, kom je er maar moeilijk weer uit. Op dat slagveld ligt vandaag een dorp dat luistert naar de naam Pourrières ofte "champs pourris" (campi putridi). Dat gebeurde in 102 voor onze tijdrekening en ieder kind uit de streek kent dit verhaal. De meest imposante berg uit de Provence, de Montagne Sainte Victoire, dankt haar naam aan deze veldslag. Die Romeinen toch.

Ik heb op een bepaald moment, literatuurgewijs, alles verslonden wat ik kon vinden over Rome. “Het Rome van Cicero” (Anthony Everitt), “Romeinse keizers sterven niet in bed” (ooit geleend van Peter Haex én teruggegeven mag ik hopen), "Rubicon" van Tom Holland, de historisch sterk onderbouwde verhalen over “Gordianus” van Steven Saylor en zijn ernstiger werk over het ontstaan van Rome, …

Ik kijk dus met enige voorkennis naar het verhaal dat HBO me vertelt en af en toe frons ik even de wenkbrauwen als me iets wordt voorgeschoteld waarvan ik dacht dat het anders gebeurde. Okee, denk ik dan, het is drama, het is een serie waarbij men de geschiedenis een beetje aanpast, het is entertainment, het is bekeken door een Brits/Amerikaanse bril, … Misschien moet ik daar allemaal niet zo moeilijk over doen. De kijker zal wel weten dat men hier en daar een loopje neemt met de feiten. Geen nood dus. Laat Hollywood Hollywood wezen, de kijker is onderlegd genoeg om dat te weten. Toch?

Evenwel mis ik in de serie de wrat op de snuit van Cicero. Cicero ontleende zijn naam aan een neuspukkel die de vorm van een kikkererwt had. De acteur die de rol van Cicero kreeg was misschien te ijdel om op zulke wijze in beeld te komen, dat kan natuurlijk want echt flatterend zal het niet zijn geweest. De figuur van Brutus (de niet-Gentenaar spreekt dit uit als “Brooddoos”) komt me ook wat zwak over, maar wie zal het zeggen? Misschien was hij wel echt een frêle mama’s-kindje en niet de macho mannetjesputter die ik er mij bij voorstelde. Maar laat dat de pret niet bederven. HBO-series zijn kwalitatief bij de beste die er te vinden zijn, ik laat me dus met graagte onderdompelen in het circus van senatoren, patriciërs, plebejers, soldaten, gifmengsters, gladiatoren, slaven en het luid geroepen "ten aanval" op het veld van eer.

Ooit had ik een collega die helemaal bezeten was van Italië en af en toe op citytrip ging naar Rome. ‘Aah Ans’, zegde hij dan, ‘Rom, Rom, Rom! Quelle belle ville’. Mijn collega kwam uit Luik en sprak met een zwaar accent. Ook hield hij heel erg van kunst en cultuur. ‘Rom, c’est Léonard de Vijnsi, Michel Ange, Caravijche, la Fontijne de Trijve … T’as déjà visitij Rom, Ans?’. Ik had Rome nog niet bezocht. ‘Aaaah Ans, Rom’, antwoordde hij dan. En na een korte pauze, ‘Vive le pape! Hahahahahahaha’. Mijn collega had daarnaast ook een gevoel voor humor dat me soms een beetje ontging. ‘Hè, Ans? Vive le pape! Hahahahahahaha.’ herhaalde hij, denkend dat ik de grap niet had begrepen. Hij had overigens gelijk. Ik had de grap niet begrepen en bij gebrek aan respons mijnerzijds stopte, met een laatste gemompelde ‘Aaaah Rom’, het gesprek en begon hij aan zijn middagmaal: een pistolij met américij préparij en als dessijr een MilkyWij.

Een paar zomers geleden maakte ik samen met mijn zoon een tochtje doorheen de streek. We deden hierbij ook Orange aan. We keken naar de triomfboog op de Via Agrippa en we doolden door de gangen van het Romeinse amfitheater. Ooit, toen ik vijfentwintig kilo jonger was, ging ik er tijdens een vakantie naar een concert van de punkrock band Téléphone. De jongens schreeuwden de ene Franse variant van ‘Fuck the system’ en ‘Destroy’ na de andere terwijl hoog boven hun hoofden het standbeeld van keizer Augustus de blik naar de eeuwigheid richtte. Die Romeinen toch. Ondanks al hun verwezenlijkingen hebben ze nooit de ware spirit van Rock & Roll begrepen. Maar van akoestiek hadden ze dan weer wel verstand.

Ach, het is ook nooit goed.

Via dit formulier kan je me een persoonlijk berichtje sturen
Schrijf me in op de blog en stuur me een bericht als er een nieuwe brief is

Volg de blog via RSS Feed

Via RSS Feed kan je op de hoogte blijven van nieuwe posts in deze blog. In je browser installeer je hiervoor een kleine extensie. Voor Chrome bijvoorbeeld vind je die hier. Voor Safari kan je deze installeren, en voor Firefox heb je een keuze aan RSS Feeders via deze link.

2081 Chemin de Counillière
83149 Bras
France

© Hans Lengeler 2020
Update 2022
www.webdesign-prepress.com

Ik gebruik 1 cookie om het aantal lezers te meten. Okee?