Profiteroles

Vrieeend,

Vorige zondag hield men kerstmarkt op mijn boulevard. In Lorgues is dat een belangrijk gebeuren en er komt vanuit de wijde omgeving dan ook nogal wat volk op af. De kerstman zit in de sidecar van een ouwe legermoto uit WO II en rijdt mijn boulevard op en af. Dat stinkt, maar voor wat hoort wat. Vanaf negen uur klinkt vanuit de luidsprekers - die door één of andere gek tot in de platanen werden gehangen - in een onafgebroken loop de speciale kerstplaylist. “Messieurs dames, voor u samengesteld door het organiserend comité, voici “Mon Beau Sapin” in een versie van Claude Dupont en zijn magisch Hammondorgel’. Geloof me, je begint daar spontaan bij te wenen, en dat is niet van ontroering.

Pierre, mijn ex-buurman van het tweede en bezieler van de “Philharmonie de Lorgues”, belde me om te horen wat ik van het kerstconcert, een dag eerder, had gevonden. Ik had hem beloofd dat ik zou komen maar ik had plots geen zin meer en was thuis gebleven. Ik excuseerde me en verzon een goedkope smoes. Ik vroeg hoe het was geweest en of, net zoals vorig, jaar die twee koren opnieuw samen hadden opgetreden. Ik herinnerde me dat dat echt slecht was geweest. Ze slaagden er maar niet in om tegelijk te beginnen en omdat de tenoren de neiging hadden om vooruit te lopen, landden de traditioneel tragere bassen op het einde van het lied zo’n drie seconden later.

Pierre was teleurgesteld dat ik niet was komen opdagen want na elk concert toetst hij graag even bij me af hoe het overkwam in de zaal. Ze hadden sinds september zelfs één nieuw nummer ingestudeerd en dat had ik dus gemist. Ik ken hun repertoire inmiddels door en door, het is al een paar jaar min of meer hetzelfde en er zit, moet ik toegeven, een gestage maar zeer trage evolutie in de kwaliteit van hun samenspel. Maar ach, ze doen het graag en alleen al daarvoor krijgen ze mijn steun en respect. Ik beloofde Pierre dat ik volgende keer opnieuw van de partij zou zijn en hij vergaf me.

Op zondagnamiddag werd ik verwacht bij Michelle, mijn nieuwe vriendin. Sinds ik haar een lift had gegeven toen haar wagen in panne stond, konden we het al snel goed vinden met mekaar. Tot nu toe was nog eens afspreken niet echt gelukt maar dat kwam doordat we beiden wat trubbels hadden gehad met ons groot electro. Ik met mijn ijskast en zij met haar wasmachine. En dan ging er bij mij wat tijd verloren aan nieuwe brillen en had zij met een gesprongen buis in haar verwarmingsketel te maken gehad. Maar dat was inmiddels gelukkig allemaal opgelost.

Michelle is bijna twintig jaar ouder dan ik maar ze heeft de energie van een jong veulen. Ik overdrijf een beetje, maar ze is kranig en pakt de dingen meteen aan.

Ik moest wat zoeken om haar stek, waar ik nog maar één keer was geweest, terug te vinden. Ze woont erg afgelegen in een veel te groot huis voor haar alleen maar ze slaagt er in om dat netjes te onderhouden. Haar grote tuin laat ze doen door een jongen uit het dorp en de oogst van haar olijfbomen is voor wie zin heeft om te komen plukken.

We zetten ons buiten op het zuiderterras met zicht op de tuin en de verre heuvels. De zon was zo warm dat ik eerst mijn jas uitdeed en dan al snel mijn wollen ondervest over de leuning van mijn stoel hing. Het is bijna kerst maar een mens zou nog een zonneslag oplopen als je niet oppast.

We dronken koffie en snoepten van de profiteroles die Michelle had gemaakt. Omdat we mekaar eigenlijk niet echt goed kennen, lieten we beiden voorzichtig in onze rugzak kijken. Net zoals tijdens onze eerste ontmoeting ontdekten we opnieuw nogal wat synchroniciteiten en gelijklopende interesses.

Wonderlijk hoe een kapotte wagen op de parking van een grootwarenhuis twee mensen kan samenbrengen.

Volgende keer bakt Michelle een appeltaart en van zodra er bladeren op de kurkeiken staan, rijden we naar de abdij van Chartreuse de la Verne.