Ongewenst

Vrieeend,

Mijn telefoon rinkelde, een mij onbekend nummer uit Frankrijk verscheen op mijn schermpje. ‘Aha’, dacht ik, ‘ik word al aardig populair in de Provence, ik word zomaar midden in mijn bezigheden gebeld door iemand die ik niet ken’.

‘Hallo, bonjour’, zei ik en wachtte gespannen af. Na een korte stilte hoorde ik een klik en dan: ‘Monsieur Lanzjeleir?’. Ik twijfelde. Misschien was dit een geval van persoonsverwisseling. Dat men zocht naar ene Lanzjeleir terwijl men per vergissing bij een Lengeler was uitgekomen. Maar mijn nieuwsgierigheid won het van mijn scepsis - met die Provençalen weet je tenslotte maar nooit - en ik antwoordde ‘Oui, Lanzjeleir hier, waarmee kan ik u van dienst zijn?’.

‘Monsieur Lanzjeleir, u hebt geluk’, hoorde ik iemand zeggen, ‘U bent uitgeloot voor een éénmalig super-voordelig elektriciteitscontract. U stort ons duizend euro en vanaf dan krijgt u voor de rest van uw leven elke maand 50 kWh elektriciteit hé-le-maal gratis’.

Ik begreep dat ik een televerkoper/telespammer aan de lijn had, dat is een ware pest in Frankrijk. Maar kom, als een mens eens vijf minuten wil doden, kan zo’n telefoontje de dagelijkse sleur voor even onderbreken.

‘Fantastisch’, antwoordde ik enthousiast, ‘ik wist dat het universum mij goed gezind was. Dit is een teken van god. Op welke rekening moet ik storten en mag het ook meteen tweeduizend euro zijn?’. ‘Oh ja’, zei de man, ‘tweeduizend, drieduizend, …, zoveel u wil. Hebt u iets om te noteren?’. ‘Ai, noteren, jammer, neen’, antwoordde ik teleurgesteld, ‘ik heb noch een papiertje noch een stylo in huis. Het digitale tijdperk nietwaar? Tja, dan zal het niet gaan zeker? Heel jammer, maar toch bedankt voor het aanbod’.

Ik legde af en blokkeerde meteen het nummer in mijn telefoon. Ik zit inmiddels aan 197 geblokkeerde nummers. Honderd-zeven-en-negentig and counting!

Sinds nieuwjaar krijg ik gemiddeld drie ongewenste oproepen per dag. Ik heb speciaal een app geïnstalleerd die verdachte telefoonnummers detecteert en me in dat geval aanraadt om de oproep te negeren. Dat werkte prima gedurende een lange tijd, maar inmiddels hebben de handige spammers blijkbaar truukjes gevonden om dit te omzeilen waardoor ik er af en toe opnieuw intuin.

Soms heb ik zin om wat te spelen en neem ik bewust op. Ik laat dan bijvoorbeeld mijn computer via text-to-speech een tekstje luidop voorlezen. De “Lorem Ipsum”, een flard neplatijn die door ontwerpers wordt gebruikt in de maquettefase, werkt heel goed. Dat gaat minutenlang door, je begrijpt er geen hol van en de teleparasiet legt na een tijdje in totale verwarring zelf af.

Soms hang ik eens de platte zjat uit. ‘Ah meneer, ik ben zo blij dat iemand mij eens belt’, zeg ik dan met een hees klaagstemmetje, ‘Ik zit de hele dag alleen, iedereen heeft mij verlaten (diepe zucht). Het begon al in de kleuterschool, toen ik vier jaar oud was, daar hebben de grote jongens mij eens uitgelachen en mijn boterhammetjes afgepakt. Elke keer als ik nu een pot choco zie, komt die pijn terug. Ga zo maar eens naar de Delhaize... En dan was mijn mama eens vergeten om me te komen afhalen aan de schoolpoort… Een mens draagt zoiets mee voor de rest van zijn leven hè? (Héle diepe zucht). En toen ik vijf jaar was heb ik eens in de hoek moeten staan voor iets dat ik niet had gedaan, en toen ik zes was had ik een lief klein konijntje maar mijn papa heeft dat naar de kinderboerderij gebracht en twee dagen later had mijn mama kip klaargemaakt maar dat zag er helemaal niet uit als kip, en toen ik zeven was heeft broeder Georges mij op zijn kamer eens op zijn schoot getrokken en mij allemaal lieve kusjes gegeven, en …’.

Dat gezeur is heel effectief, je hoort de televerkoper moeite doen om ertussen te komen - maar hij krijgt uiteraard geen kans - tot hij zijn geduld verliest, gefrustreerd begint te stotteren en uiteindelijk zelf de verbinding verbreekt.

Tja, het zal je job maar zijn, de hele dag door mensen bellen die, van zodra ze doorhebben dat je hen enkel wat voorverwarmde lucht tracht te verkopen, meteen afleggen of in het ergste geval je beginnen uit te maken voor het vuil van de straat. Je moet echt al ten einde raad zijn om in een call center te gaan werken met als opdracht zoveel mogelijk mensen te storen en op de zenuwen te werken, duzend keer hetzelfde praatje verkopen, duzend keer worden afgewezen, duzend keer worden uitgemaakt voor rotte vis.

En terwijl ik dit schrijf word ik gebeld door een onbekend nummer. Mijn anti-spam app herkent het als “ongewenst”. Ik neem op en zeg op autoritaire toon, ‘Met Interpol, blijf aan de lijn terwijl we uw exacte locatie bepalen!’. De verbinding wordt aan de andere kant meteen verbroken.

Leven in Frankrijk, er komt soms wat creatief denken bij kijken.