Nooit meer

Vrieeend,

Eén van mijn broers is bij me op bezoek in het zuiden. Altijd leuk om wat op te trekken met mijn broer uit het noorden, om samen wat te kokkerellen bij een glas betere wijn, om wat rond te zwerven in de streek en om tussendoor wat bij te kletsen.

Ik wilde me ietwat voorbereiden op zijn komst en besloot om nog eens een dweil door mijn appartement te slaan. Steeds een avontuur, de vloer kuisen met nat. Mijn stulpje is oud en versleten, de vloer helt af naar het oosten én naar het westen. Als ik het dus té nat maak, staan er plassen in mijn woonkamer en dreigt het plafond van mijn buurman van het derde te beginnen lekken. De vloer schrobben met een sopje doe ik dan ook enkel bij warm weer en met de ramen wijd open zodat alles snel kan drogen.

Op de vensterbank van mijn woonkamer bloeien twee basilicumplanten en een struikje tijm. Qua Provençaalse aroma’s zit het dus wel goed. Ze houden tegelijk de muggen die door de mazen van het net proberen te kruipen op een afstand. Binnen brandde ik in een schoteltje wat zaagsel van de cadeboom. Heel geschikt om het kwade oog mee te bestrijden. Je weet tenslotte maar nooit of er niet nog een oude heks woont in één of ander afgelegen gehucht, een vervloeking tegen de buitenlandse toerist is zo snel uitgesproken.

Op de markt sloeg ik alvast een voorraad streekproducten in: verse groenten, een drietal kazen, een stuk paté de campagne au poivre vert, … Ook maakte ik van de gelegenheid gebruik om nog snel een setje onderbroeken te scoren. Dat heeft verder niets te maken met het bezoek van mijn broer maar onderbroeken kan je volgens mij nooit teveel hebben. Ik was er dus klaar voor.

Broer arriveerde in de vroege namiddag en in ons enthousiasme kraakten we al meteen een fles koele rosé. Ik wil bij deze meegeven dat aardbeien en een Côte de Provence best een goede combinatie zijn. We zaten meteen in een goede flow en alvorens aan het avondeten te beginnen, nuttigden we een pastisje. En toen nog een.

Bij de maaltijd paste een Triennes Syrah uit 2016 maar die smaakte wat plat omdat ik de fles te warm had gelegd. Ik vond dat ik dat moest goedmaken en opende een Médoc uit 2015. Mijn broer had zelf een oude grappa meegebracht en die moesten we proeven. Maar omdat ik altijd het laatste woord moet hebben, duikelde ik nog een fles Ierse whisky op.

Om kort te gaan, plots was het twee uur in de ochtend en waren wij het over zowat alles eens.

De volgende dag schaamden wij ons een beetje. Mijn broer drinkt enkel, en met mate, tijdens het weekend. Ik drink ’s avonds bij de maaltijd één glas wijn, en zelfs niet eens elke dag. Ik haat het om dronken te zijn, ik haat het om een kater te hebben. Maar het kwaad was geschied en ik ben er niet trots op.

Kom, dacht ik, laat ons een frisse neus halen en een wandeling maken bij de rivier. Maar nog voor ik het goed en wel had uitgesproken, begon het te regenen.

Er restte ons niks anders dan de dag door te brengen met introspectie over de vergissingen die we steeds weer maken. En met het drinken van koffie en heel veel water met een schijfje citroen.

Mijn broer wist me te vertellen dat de nieuwe paus er een was die jarenlang misbruik in de kerk had toegedekt. Dat zal dan wel een heel geschikte zijn om het Vaticaan te leiden, antwoordde ik met enige vertraging. Maar dat kwam omdat ik op dat moment niks beters wist te verzinnen.

Het enige zinvolle dat door mijn hoofd ging, was: nu drink ik nooit meer. Nooit meer!

Maar dat had ik al wel vaker beweerd. Rond vier uur in de namiddag ontkurkte ik een fles lokaal bier. Mijn broer wilde die wel eens proeven, gewoon om te weten.

‘In naam der wetenschap’, zei ik en we klonken.