Niks moet

Vrieeend,

Het is eind juni, het is zaterdag en het is bloedheet. Door het raam van mijn slaapkamer hoor ik de trommels en de fluitjes van een Provençaalse fanfare die door mijn boulevard trekt. Ik vermoed dat de jaarlijkse processie van Saint-Martin uitgaat. Of van een andere heilige, ik weet het eigenlijk niet en het kan me eerlijk gezegd, net zoals negentig procent van de andere dorpelingen, aan mijn reet roesten. Het is een jaarlijks weerkerend fenomeen waar, afgezien van een twintigtal rollatorgebruikers, geen hond naar komt kijken.

Ik moet dat echt eens in mijn agenda zetten zodat ik de volgende keer met mijn camera in de aanslag klaar sta om een foto te nemen van meneer pastoor. Gewoon om je te laten zien met wat een verbeten trek die man de kop van de processie trekt. Een paar jaar geleden was ik net op het juiste moment beneden bij de bakker om het met eigen ogen te aanschouwen. Meneer pastoor die met een rood aangelopen hoofd, gezwollen aders op de slapen en met ogen die vuur spuwen, vernederd de terrassen van Bistro Le Parc en Bar Tabac Le Gallia passeert waar de lokale zatlappen hem verwensingen naar het hoofd slingeren en hem uitdagen om met hen een glas te komen drinken. Er is geen respect meer voor het geloof.

Gelukkig maar.

Op de vrijdagse Marché des Producteurs Locaux passeerde ik een standje waar een dame een rosé uit Lorgues probeerde te slijten. Ze vroeg of ik eens wilde proeven? Ik antwoordde dat het wel nogal vroeg op de dag was om me nu al in de drank te smijten, maar vooruit, een heel klein slokje dan, enkel om te proeven. De dame goot een heel klein slokje in een wijnglas en bood het me aan, zeggende, ‘Belge ?’. ‘Oui, suske’, zei ik, ‘côté Bruxelles, peut-être une fois, gaufre, moules frites en doebaa nen dikke cervola troelala’.

Op den duur begin je het er echt om te doen als men je confronteert met je accent. We moesten er beiden om lachen. ‘Moi aussi’, antwoordde ze, ‘uit de rand Vorst en Ukkel’. ‘Kijk eens aan’, lachte ik, ‘ik heb nog gewerkt op een steenworp van Le Vieux Spytigen Duivel’. Dat estaminet kende ze maar al te goed en daarmee was het ijs gebroken. Ik vond inmiddels dat de rosé uit Lorgues er best mocht zijn en kocht twee flessen.

En omdat het aardbeienseizoen stilaan op zijn einde loopt, haalde ik iets verderop nog snel een bakje lekkers uit Brignoles. Dat zijn echt hele goeie.

La Fontaine de Noix uit 1771, schuins over mijn deur, is eindelijk in al haar glorie hersteld. Het water spuit helder vanuit vier vissenkoppen in het granieten bassin en zorgt voor een illusie van verkoeling. Zolang ik hier woon, heb ik ze nooit in werking geweten. Maar nu kijk ik met oprechte bewondering naar het monument. Volgens de legende stroomde er op de dag van de inhuldiging wijn uit de vier bekkens en wie ervan dronk kreeg last van vertroebelde gedachten. Ik vermoed dat het bij sommige dorpers sindsdien van generatie op generatie werd doorgegeven, die vertroebelde gedachten. Maar het kan ook aan iets anders liggen natuurlijk.

Rond het middaguur trekt de Provençaal zich terug uit het dorp. Het heetst van de dag brengt men binnenskamers door met het nuttigen van een tomate mozzarella met basilicum en fijne olijfolie. Een stukje brood en wat kaas vervolledigen het menu waarna men een deugddoende siëste inlast. Tussen twaalf en vijftien uur zie je dan ook enkel de toeristen op straat die van de gelegenheid gebruik maken om wat melanomen te kweken.

Nu, ik begrijp dat wel hoor. Die paar jaarlijks opgespaarde vakantieweken wil je ten volle benutten. Een gebruinde huid is het beste bewijs dat je in het zuiden bent geweest. Dat zijn belangrijke statussymbolen waarmee je de buren strontjaloers hoopt te maken en dat geeft je dan weer een goed gevoel. Maar geloof me vrij, de zuiderling houdt zich liever weg uit de zon. Enkel wie node buiten moet werken, ontkomt er niet aan. Maar men zoekt het niet bewust op.

Morgen is het zondag en dan ga ik bij Michelle pizza eten en met mijn voeten in het zwembad bengelen. Misschien doen we een uitstapje naar de bergen, misschien niet.

Niks moet.