Nattigheid

Vrieeend,

Het heeft héél hard geregend in het zuiden. Je zou denken dat iets triviaals als ‘het weer’ iets is wat je gelaten dient te ondergaan en dat straks de zon wel weer zal schijnen, maar het aanhoudend kwakkelende weer haalt hier inmiddels wel de voorpagina’s van de kranten. “Grisaille, pluies incessantes... va-t-on bientôt revoir le soleil en Provence ?” kopt LaProvence met enige zin voor drama.

Het is dan ook uit-zon-der-lijk slecht weer. We beleven al het zesde voorjaar op rij met 20% meer regen dan normaal. En het gaat nog minstens zo door tot aan Saint-Valentin las ik, het is wachten op een anticycloon die maar niet komen wil. Het artikel in de krant eindigt met de zin: “Une météo à se croire dans le Nooooord” (sic).

Als de Provençaal het gevoel krijgt dat hij in ‘le Nooooord’ woont, zijn de gevolgen niet te overzien. Dat is een doembeeld waarmee men stoute kinderen angst aanjaagt. ‘Wees maar braaf of ik stuur je naar le Nooooord!’. Dat truukje heeft al menig jongeling uit de deliquentie gehouden, de misdaadcijfers zijn dan ook erg laag in de Var.

In de Var-Matin (spreek uit Var-Matèng) lezen we: “Vigilance météo dans le Var. Overvloedige regen heeft een aantal wegen blank gezet. De kleine man betaalt alweer het gelag! Wat doet de regering?”.

De Var-Matin is een nogal populistische krant, maar bon, het weer houdt de mensen bezig en het is belangrijk om snel iemand de schuld te geven. En net zoals bij alles wat in dit land ook maar een beetje verkeerd draait, ligt de oorzaak bij de immer gebeten hond, Macron.

Alsof het nog niet voldoende was dat de buitenwereld onder water stond, kreeg ik binnen op mijn appartement op het vierde ook nattigheid. De elektrische warmwaterboiler had er de brui aan gegeven, weigerde dienst en lekte druppelsgewijs leeg op mijn keukenvloer. Met een flinke kortsluiting tot gevolg.

Ik belde naar mijn huisbaas en verklaarde dat ik geen warm water meer had. ‘Oei’, antwoordde hij, ‘dat is vervelend. Dan kan je waarschijnlijk ook niet douchen?’. Mijn huisbaas is tevens onze dorpsapotheker, dat verklaart wellicht waarom hij in eerste instantie aan mijn persoonlijke hygiëne dacht. ‘Zolang er water is, kan men douchen’, antwoordde ik, ‘maar de lage temperatuur speelt me nu wel parten. Ik ben een man, als ik een kouwe douche neem en ik kijk even naar beneden, dan is dat heel slecht voor mijn zelfbeeld. Ik zou dus graag snel weer warm water hebben’. Mijn huisbaas, zelf een man, begreep me onmiddellijk. ‘Ik stuur zo snel mogelijk de loodgieter’, zei hij en hing op.

Zo kwam het dat er een dag later twee bonkige kerels in mijn keuken zaten. Ze draaiden aan vijzen, sloegen met hamers op metalen onderdelen, haalden een versleten boiler van honderdvijftig liter van de muur en droegen het finaal kapotte ding de trappen af naar beneden. Ze knorden onder mekaar in een Provençaals taaltje waarvan ik maar één woord kon ontcijferen: putaing.

Een kwartier later klommen zij zuchtend en kreunend opnieuw naar het vierde met een splinternieuw edoch zwaarwichtig vat in hun eeltige werkmansknuisten. Ik zat er een beetje mee in. Ik ben het gewend om vier verdiepingen op en af te lopen, maar de spiermassa van deze mannen zat ‘m meer in schouders en armen dan in kuiten en dijen, wat hun astmatisch gehijg ten dele verklaarde.

‘Een koffietje?’, vroeg ik. Uit hun gemompel, waarvan ik opnieuw niks begreep, leidde ik af dat ze geen zin hadden in espresso. Voor wijn of pastis vond ik het nog wat vroeg en ik liet ze maar aan hun arbeid.

Dat bleek de juiste keuze want anderhalf uur later meldden zij dat de klus geklaard was. Dat leidde ik tenminste af uit een paar vage gebaren, enkele krachttermen en het feit dat zij, hun gereedschapskoffers in de hand, de deur uitstapten en afdaalden naar het gelijkvloers.

Ik ging eens kijken naar de nieuwe boiler. Er brandde een rood lichtje onderaan, wat betekent dat het water aan het opwarmen is. Tot zover was alles in orde. Het duurde een tijdje eer de inhoud op temperatuur was maar tijdens het douchen later die dag was lichaamsgewijs bovenaan en onderaan alles in orde.

En kijk, die langverwachte opklaringen kwamen er in de namiddag uiteindelijk nog even door. Maar vanaf maandag gaan we alweer voor een week regen.

Tja...