Moules frites

Vrieeend,

De Lions Club van Lorgues organiseert elk jaar “La Grande Soirée Moules Frites”. Heel de Place Trussy wordt vol tafels en stoelen gezet want men rekent op een overweldigende opkomst. Er is plaats voor maximaal vierhonderdvijftig hongerigen en men hoopt dat vooral de Belgen die hier in de streek wonen, of er momenteel op bezoek zijn, zich aangesproken voelen door het menu. Niet onbelangrijk om te vermelden, “La Grande Soirée Moules Frites” gaat elk jaar door op 21 juli en laat dat nu net toevallig de Belgische nationale feestdag zijn.

Voor € 25,- geniet je van één kilo mosselen, een kommetje frieten en als dessert een gaufre belge. Drank apart te betalen. Wél inbegrepen: animation musicale par Life Night Paradise. De opbrengst gaat naar een goed doel.

Na thuis een karig doch smakelijk avondmaal te hebben genuttigd, ging ik een kijkje nemen bij “La Grande Soirée Moules Frites”. Ik moet zeggen, de sfeer zat er goed in daar op de Place Trussy. Alle tafels waren bezet, overal hingen Belgische tricolores en hier en daar hadden er reeds wat mensen de armen in elkaar gehaakt. Iemand zette “Ti jaja, ti jaja, ti jaja ho” in en het spel zat op de wagen. Toen de dj van de animation musicale Life Night Paradise ‘Jules César’ van le Grand Jojo door de speakers liet schallen, ontstond er een spontane polonaise. Heel even waande ik me in Overmere-Donk.

Het zijn dagen en gebeurtenissen zoals deze die je doen beseffen waar je vandaan komt, waar je wortels en je hart liggen. Mijn borstkas zwol een beetje van Belgische trots en ik schaamde me dat ik nooit de Brabançonne uit het hoofd had geleerd. Maar ik ben en zal altijd een onderdaan blijven van het huis van Saksen-Coburg-Gotha.

Wij Belgen weten wat een goed feestje is, maar het was te danken aan de vriendelijke Lorguenaren om ons zelfs in den vreemde onze nationale feestdag te laten vieren. Lorgues is dan ook het Sodom en Gomorra van de Provence, ofwel is er een feestje aan de gang, ofwel is men ergens een feestje aan het voorbereiden.

Laat me ter illustratie even een doorsnee zomerse week op mijn boulevard voor u schetsen.

• Zondagavond speelde er tot middernacht een gipsybandje op het terras van Café La France;
• Maandag was er zoals gezegd de Moules Frites;
• Dinsdag is marktdag en dan spelen er in verspreide slagorde een drietal straatmuzikanten;
• Woensdag was er de uitvoering van Les 4 Saisons (Soirée Tribute Vivaldi) én opnieuw een avondlijke kunstmarkt met muzikale ondersteuning van het cocktailtrio Les 3 Léo's: Léo (sax), Léo (Hammond) & Léo (basgitaar);
• Donderdagavond fluisterzong een kwetsbare jongen met een hees hoog stemmetje een paar uur lang deprimerende liedjes over zijn gevoelentjes als slachtoffer van de maatschappij ter ontroering van de klanten van restaurant La Table de Pôl;
• Vrijdag is er in de voormiddag de brocante met alweer het drietal straatmuzikanten en ’s avonds speelt de vaste band van Bistro Le Parc tot middernacht hun hits voor jong en oud. Als extraatje hadden we deze week tegelijk ook een flamencozangeres met een angstaanjagende longinhoud én een jazzbandje met twee duellerende trompettisten;
• Op zaterdag tenslotte, is er het Concert Magali Ripoll op de Place Trussy. Geen idee wie dat is, maar naar verluidt zou haar tremelo buitenaards klinken.

En volgende week herbegint heel de cyclus opnieuw.

De Boulevard Clemenceau tijdens het zomerseizoen is het Tomorrowland van het zuiden, dat overleef je enkel als je in topconditie verkeert. Met andere woorden, ik heb mijn nachtrust echt wel nodig. Dat wil wel eens scheeflopen met al de muzikale animatie die mijn slaapkamer bereikt, maar verder is het hier alle dagen dolle pret.

En stel, stél, dat ik er even genoeg van krijg, dan kan ik nog steeds uitwijken naar Taradeau, een dorp verderop, om daar het Festival du Rire mee te pikken. Volgens de affiche zal ene Marine Leonardi doen alsof ze aan het strijken is en als dan de telefoon rinkelt, houdt zij per vergissing het strijkijzer tegen haar oor.

Hahahahahahaha!

Die Provençalen toch!