Malaise

Vrieeend,

Het hittefeestje gaat hier voorlopig nog even door. Een paar dagen geleden stak er daarbij dan ook nog eens een warme wind op, waardoor het risico op bosbranden in de Provence aanzienlijk verhoogt. In mijn dorp sluiten de meeste mensen zich overdag binnen op en dat is vrij ongewoon. Als je weet dat zelfs in de winter - tenminste als het niet te hard regent - goed ingeduffelde dorpers trouw hun dagelijkse koffie gaan drinken op de terrassen van de bars en de bistro’s, vallen de lege straten vandaag des te meer op.

Het is grote vakantie, in mijn boulevard is dat de tijd van de feestjes en de muziek. De restaurants draaien nu drukke middag- en avondshifts… Correctie, ik moet dit in de voorwaardelijke wijs schrijven: de restaurants zouden nu drukke middag- en avondshifts moeten draaien.

La Table de Pôl, het restaurant tegenover mijn deur, deed het tot vorig jaar erg goed. Ze hebben een verfijnde keuken, de bediening was er steeds aangenaam en ze kregen terecht een hele mooie vermelding in de restaurantgids van Gault & Millau. Daarop nestelde de hybris zich in het hoofd van de eigenaar/chef en hij verhoogde prompt de prijzen, werd wat stroever als je vroeg om het dessert te vervangen door een koffie en installeerde tijdens de zomermaanden één à twee keer per week een karaoke-zanger die als een jankend hondje zijn zelfmedelijden aan de aanwezige klanten meende te moeten opdringen. Op een keer stond mijn dolgedraaide buurman van het derde klaar met een emmer koud water om het hees fluisterend gepiep van die kreunende krekel brutaal te stoppen. Echt waar. Ik vind het nog steeds jammer dat mijn buurman van het derde zich nog net op tijd wist te beheersen.

Het resultaat van het vernieuwde concept was dat een deel van de vaste klanten afhaakte en liever verderop een rustige avond zocht. Als je gaat eten op restaurant wil je niet worden lastiggevallen door een zingende Überzeur, je wil gewoon lekker tafelen en op een aangename wijze een beetje keuvelen met je disgenoten. Enfin, zo zit ik tenminste in mekaar.

Terwijl je vorig jaar nog diende te reserveren als je wilde eten bij La Table de Pôl, hebben ze nu met moeite een bezetting van één of twee tafels op de middag en een vijftal tafels ’s avonds. Sneu, maar ze hebben het voor een groot deel aan zichzelf te danken.

Iets verderop, bij Bistro Chez Ludo, gaat het niet veel beter. Ze hebben dan wel wat meer klanten maar het is al bijeen toch ook nogal mager. Hun prijzen zijn nochtans redelijk, je kan er prima eten en ze schenken een correcte Moscow Mule. Daaraan kan het dus niet liggen. En ook aan de overkant, bij de Italiaan van La Casa del Gusto of bij Restaurant Au Deux Fontaines, is het de laatste tijd al even schraal qua klandizie.

Mijn aanvoelen is dat de hitte er, naast wat ongelukkige zakelijke inschattingen bij sommigen, een groot aandeel in heeft.
De mensen komen niet buiten.
De mensen hebben geen honger.
De mensen willen geen transpiratievocht in hun looksaus.
De mensen leven 's nachts en slapen overdag.
De mensen gaan op vakantie naar Groenland.
De mensen spenderen noodgedwongen hun vakantiebudget aan de aanschaf van een airco en aan dure benzine.
De mensen kiezen eieren voor hun geld.
De mensen zijn het karaokegespuis spuugzat.

Ik speculeer maar wat hoor, ik weet dat niet, ik denk dat zomaar.

Noodzaak dreef me naar buiten - ik zat doorheen mijn beleg en moest naar de winkel - en ik waande me haast in een verlaten mijnwerkersdorp uit de Far West. Het enige wat je hoorde, was het ruisen van de droge wind in de kruinen van de platanen en het onafgebroken getsjirp van de cicaden. Op de parking stoof het stof omhoog en legde een laag oker op de geparkeerde wagens. Het ontbrak enkel aan een soundtrack van Ennio Morricone, aan een paar bussels tumbleweed die over het grind rollen, aan een grijze ezel die staat te dromen van gemiste kansen en aan een bord spaghetti om de illusie compleet te maken.

Aan de kassa verloor een mannetjesputter de pedalen en begon omwille van een futiliteit een andere klant uit te schelden. De sheriff van de Intermarché was er snel bij, schoot met zijn colt een gat in de lucht en verkocht de ellendeling een paar muilperen waarna deze snel bekoelde. Warmte zorgt voor korte lontjes, dat is geweten.

Op de vrijdagse Marché des Producteurs Locaux maakte ik een praatje met de Brusselse dame die hier biowijn verkoopt. Ze vertelde me dat de zaken niet gingen zoals vorig jaar, dat sommige kramers gedurende heel de voormiddag niets hadden verkocht en dat het jammer was dat Union slechts tweede was geworden tijdens de Belgian Pro Leage maar gelukkig wel de Belgische Beker had gewonnen. Dat maakte veel, zoniet alles, goed.

We beleven een algemene malaise op de Boulevard Clemenceau.
De hitte wellicht.