Luwte

Vrieeend,

Behalve in de Lorraine, helemaal in het hoge noordoosten, is Sinterklaas in Frankrijk een nobele onbekende. Aan dat gedoe ben ik hier dus mooi ontsnapt. Heerlijke dag voor de kinderen, daar niet van, maar de tijd dat de goedheilig man ons huisje aandeed, ligt ondertussen toch alweer een paar decennia achter mij. Als algemeen feestje voor het kleine grut doet het zuiden enkel een beetje mee met “Hallowène”, maar springt vandaar meteen door naar de eindejaarsfeesten.

Voorlopig leven we dus nog een paar weken in een soort niemandsland. Mijn boulevard, en bij uitbreiding mijn dorp, heeft terwijl ik dit schrijf nog niet de moeite genomen om lichtjes en plastieken kerstbrol in de platanen en de olijfbomen te hangen. De middenstand begint er stilaan wel al mee, maar het is nog wat aarzelend, afwachtend, schoorvoetend. Zo heeft mijn bakkerij sinds deze week lichtslingers opgehangen maar nog geen kerstballen. Dat komt nog. Als de tijd er rijp voor is. Je kan dat niet inplannen, je moet zoiets voelen.

Bij aankoop van baguette of croissant noteert de bakkersvrouw sinds een paar dagen je gegevens op een post-it. Op het einde van de maand is er namelijk een tombola en kan je een kerststronk winnen. De post-it die wordt getrokken door de onschuldige kinderhand zal dan op de pilaar naast de kassa worden gekleefd en zo kan je dan zien of jij de gelukkige of de ongelukkige bent.

Ook wordt er middels een affichecampagne en het uitdelen van flyers op de markt reclame gemaakt voor de “Marchés de Noël” die in de omliggende dorpen zullen worden georganiseerd. Zo’n markt gaat door vanaf een uur of tien in de voormiddag en breekt op rond valavond. Daarmee heb je ’t gehad. Geen wekenlange kerstdorpen met chalets, nepsneeuw, draaimolens en lichtshows hier. Eén dag per markt per dorp, meer plaisir d’hiver kan een zuiderse gemeenschap niet aan.

Inmiddels leven we in de luwte. Weinig beweging op straat, een schraler wordende dinsdagmarkt waar je enkel nog het hoogstnodige vindt, platanen die steeds minder blad in de kruin hebben, koude nachten die al om vijf uur in de namiddag beginnen… Het lijkt wel of de motor die alles doet draaien stilaan zonder brandstof zit en we aan het uitbollen zijn.

Misschien heeft de lethargie die momenteel in mijn dorp hangt ook te maken met het wisselvallige weer. Het is algemeen geweten dat de Provençaal na drie dagen wolken en regen in een onpeilbare depressie belandt. Men is dat niet gewoon, die eeuwige, altijddurende, nooit ophoudende grijsheid gedurende drie dagen. Een mens begint dan al snel te dromen over emigreren naar een warm land, ergens waar de zon schijnt, waar men buiten kan, waar de muren niet op je afkomen, want dit is niet vol te houden. De lokale economie stort in, de mensen halen hun geld van hun bankrekeningen, bij Bistrot Le Grillon houdt men een crisisvergadering en denkt men eraan om de deuren te sluiten en de zaak over te laten. Gelukkig breekt af en toe de hemel open en herleeft de wereld. Men kan dan lekker warm ingeduffeld een koffietje gaan drinken op het terras van Bistro Le Parc en zodoende wat vitamine d scoren om er weer door te komen. Je zou er anders gewoon aan kapot gaan.

Weet je waar het nu gezellig is? In de sfeerverlichte shoppingzone van de Super-U van Les-Arcs. Daar moet je zijn voor wat menselijke warmte en kan je het lege gat in je ziel opvullen middels het kopen van een hoop onnodige rotzooi. Nieuwe schoenen voor de feesten, ne warme palto voor de mama, speelgoed voor de klein mannen, voorgeprepareerde schoteltjes met allerlei lekkers die je in je diepvriezer kan houden tot half januari, als champagne vermomde zoete wijnen uit de Moezel, dezelfde koekjes en taarten van altijd maar dan in een duurder ogende verpakking, overschotten van Black Friday, vijfhonderd grammen Vrede Op Aarde, bling bling, … Zo moet Las Vegas eruit zien. Of de slaapkamer van Donald Trump.

Voor de gewone dorpeling waartoe ik mezelf reken, is het nog heel even afwachten. Mijn gok is dat Lorgues er vanaf volgende week ook voor gaat. Météo France voorspelt zacht en droog weer voor de komende dagen, de mensen van de stadsdienst zullen dan uit hun neerslachtigheid ontwaken, een terrasje doen en met hernieuwde levenslust de kerstversiering aanbrengen in mijn boulevard.

En dan is het aftellen.