Le Cafard

Vrieeend,

Eind augustus is een kantelpunt. Al sinds we kinderen waren, betekenen de laatste dagen van augustus het einde van de vakantie en het begin van de sleur. Ook al ben je misschien alweer weken geleden aan het werk gegaan, in ons collectieve gevoel verandert er iets op het einde van augustus.

Vanavond wordt op mijn boulevard het seizoen afgesloten met “Le Grand Festin”. Om 18:30 uur is er eerst een loopwedstrijd tussen de garçons van de café’s van mijn dorp waarbij zij om ter snelst een bepaald parcours moeten afleggen met een dienblad vol glazen in de hand. Men gebruikt als vulsel de onverkochte stocks Heineken omdat het niet erg is als men dat versmost en het is bovendien minder kostbaar dan water. Vanaf 19:30 uur mogen we dan op de Place Trussy aanschuiven voor een groot banket met muzikale omlijsting.

En dan is het gedaan.

Maandag begint september en valt het zuiden in een andere plooi. We hebben wel nog wat toeristen, maar dat zijn vooral jonge ouders met niet-schoolplichtige kinderen en gepensioneerden. Gelijk hebben ze, september is veel rustiger. Het zomert nog steeds maar de hittegolven zijn voorbij. De dagen zijn dan wel al flink korter nu, maar daar kunnen we beter maar zo snel mogelijk aan wennen want straks komt de herfst.

Voel je mijn blues, vrieeend? Elk jaar opnieuw, voor zolang ik me kan herinneren, ga ik in een soort rouw begin september. Willens nillens, tijdens “Le Grand Festin” krijg ik last van “Le Grand Cafard”.

Eigenlijk begon het al toen ik op donderdag mijn dochter afzette aan het TGV station van Aix-en-Provence. Ik lieg, eigenlijk begon het al een dag eerder bij het verjaardagsetentje van Michelle. We wisten het alle drie, daar buiten aan tafel met zicht op de beboste heuvels en het verre geklater van de kleine waterval van de Argens. Bij de laatste hap van de côte d’agneau was ons bord leeg en kwam ons vakantiegevoel symbolisch ten einde. Michelles huisgemaakte profiteroles als dessert verzachtten enigszins het leed, maar het was niets meer dan een kort uitstel.

De dag dat ik mijn dochter aan het station afzette was een regendag. Haar trein had anderhalf uur vertraging en we dronken een veel te duur betaalde koffie in een bar naast het perron. Samen met haar zitten wachten had geen zin en ik reed de honderd kilometer via de Mont-Sainte-Victoire, Saint-Maximin-la-Sainte-Baume, Brignoles en Carcès terug naar huis.

Omdat het had geregend had de voordeur kuren en diende ik mijn buurman van het derde in te schakelen om me binnen te laten. De man had grote nood aan een praatje en hield me een kwartier lang aan de waggel op de overloop tussen het derde en het vierde. Enkel de belofte van een aperoke op vrijdagavond verloste me van de jeremiaden over zijn veeleisende klanten en zijn drukke werk.

Tijdens de nacht van donderdag op vrijdag waaide een koude wind door mijn boulevard en ik sloot voor het eerst sinds maanden luiken en ramen. Desondanks daalde de temperatuur in huis van 27° naar 23°. Niet dat dat persé erg is, maar de trend is gezet.

Vanochtend draaiden de grapjassen van Radio FIP “L’été Indien” van Joe Dassin. Daarmee hadden ze best nog een paar weken mogen wachten, maar Radio FIP schaamt zich voor niks, dat is geweten.

Michelle zegde het me laatst nog, ‘In het zuiden eindigt het jaar niet op 31 december maar op 31 augustus’.

Ze heeft helemaal gelijk.