Later, misschien ...

Vrieeend,

Mijn broer uit het noorden die op bezoek is in het zuiden, verbaasde zich over al het frisse groen in de natuur. Het is de eerste maal dat hij niet tijdens de hoogzomer of de vroege herfst afzakt naar de Provence, de velden vol klaprozen en de wilde orchideeën zijn voor hem dan ook een onverwacht zicht. Het voorjaar was uitzonderlijk nat, dat speelt, maar de grond is vruchtbaar in de Var. Men noemt mijn streek niet voor niets “La Provence Verte”.

Omdat mijn broer op een leeftijd is gekomen dat hij gesteld is geraakt op zijn eigen ruimte, huurde hij voor zichzelf een knusse gîte met uitzicht op de vallei en op de heuvels aan de overkant. Gedreven door gezonde nieuwsgierigheid en omdat ik zijn gezelschap op prijs stel, bracht ik er een bezoekje.

Ik stelde voor om een tochtje te maken. Mijn broer uit het noorden kent veeleer de westelijke kant van de Var omdat we in die streek gedurende vele jaren onze vakanties doorbrachten. Sinds ik me in Lorgues vestigde, wat een veertigtal kilometers verderop ligt, ben ik zelf ook meer en meer de oostkant gaan verkennen. Ik woon niet zo ver van de bergen van de Gorges du Verdon en sta op een klein uurtje rijden in de Alpes-du-Haute-Provence. Het landschap is er, begrijpelijkerwijs, heel anders dan in de regio rond Aix-en-Provence of Avignon.

We keken vanuit het dal naar de dorpen op de heuveltoppen. Ze lijken uitgestorven en vaak vind je er zelfs niet eens meer een bakker of kruidenier. De gemeenschap gaat er al slapen om vier uur in de namiddag en staat pas om elf uur in de voormiddag op. Beeld ik me in.

Er zijn natuurlijk ook de grotere dorpen waar je op het plein bij de fontein iets kan drinken op het terras van Bistro Lou Paradou of Café Du Sport. Een stel vroege toeristen hoorde ons praten en zegde ‘goeiendag, goe weer vandoag’. Belgen… je ontkomt er niet aan. Maar dat is verder ook helemaal niet erg.

We wandelden via een klauterweg door één van de kloven van de Gorges du Verdon en mijn broer uit het noorden begreep waarom ik hier niet weg wilde. Onze kinderen, die we al eens missen, zijn inmiddels volwassen en leiden hun eigen leven. We wonen tenslotte slechts op een goeie vijf en een half uur sporen per TGV van elkaar, dat is niet onoverbrugbaar. Alles is relatief.

Bij een glas rosé haalden we herinneringen op aan onze kindertijd en onze jeugdjaren, hoe onze ouders vijf kinderen in een auto propten en ons meenamen op vakantie naar Spanje. Twee dagen lang als sardienen opeengepakt in een veel te warme wagen, tuffend de Pyreneeën over met onze bagage in kartonnen bananendozen op het dak gebonden. Hoe we het na een tijdje op de zenuwen kregen, want de rit duurde en duurde, en hoe we mekaar uit pure verveling begonnen te pesten en te plagen waardoor mijn vader in een stressaanval bruusk op de remmen ging staan en dreigde ons ergens achter te laten of ons te verkopen aan de zigeuners.

Of hoe we instructies kregen om, als we de grens tussen Frankrijk en België terug moesten oversteken, te beginnen jengelen en wenen zodat de douanebeambte medelijden zou krijgen met onze ouders en ons zonder teveel controle zou doorlaten. Je moet weten dat mijn vader de gewoonte had om onderweg een substantiële voorraad wijn in te slaan en daarbij de toegelaten hoeveelheid ruim overschreed. Het truukje lukte meestal wonderwel.

Vandaag leven we in een eengemaakt Europa en betalen we overal met dezelfde munt. Het is perfect mogelijk om zonder veel gedoe te gaan leven in een buurland.

Ik zag mijn broer uit het noorden nadenken. Hij is gek op Italië en bezoekt om de zoveel tijd Toscane, waarom niet, later, op pensioen, ergens rustig en warm, …

Het is perfect mogelijk.