Langs Franse wegen

Vrieeend,

Er zijn van die iconische plekken die je minstens één keer in je leven moet hebben bezocht. Ik denk spontaan aan bijvoorbeeld Plopsaland, Blankenberge en het Hellend vlak van Ronquières. Maar bij ontstentenis van al dat soort fraais in de Provence moet ik hier noodgedwongen op zoek naar alternatieven.

Ik kan vanop mijn boulevard natuurlijk altijd eens overwippen naar Saint-Tropez, dat ligt maar op een uurtje rijden van Lorgues. Maar eerlijk gezegd, als je dat één keer hebt gezien, heb je ’t dan ook gehad. Zeker in de zomer loopt het daar vol met mensen die voldoende ego hebben opgebouwd om dwars door je heen te kijken. Ik bedoel maar, op een strand vol met onbetaalbare badpakken en perfect gebronsde lichamen voel ik me niet helemaal op mijn gemak. Als ik mezelf eens wil trakteren, bezoek ik dan ook liever één van de bergmassieven in de buurt.

Zo kwam het dat ik afgelopen zondagmiddag samen met Michelle zat te picknicken op een kronkelweg met uitzicht op de ravijnen van de Verdon terwijl een familie arenden door de lucht surfte. Wie nog nooit de Gorges du Verdon heeft bezocht, zet dit toch maar best op de bucket list want de “Grand Canyon van Europa” is Unesco Werelderfgoed.

De bergen, de bergen, zo schoon. Sinds ik de Gorges ken, begrijp ik volledig het syndroom van Stendhal. Ach, ik wil zelfs niet eens een poging doen om de majesteit van het landschap te beschrijven, maar het pàkt. Aanrader, zeker buiten het seizoen!

Soit. Laat ons niet blasé worden, Scherpenheuvel is ook niet mis natuurlijk.

Maar het kan niet alle dagen zondag zijn. Soms moet een mens al eens de beddenlakens verversen en het stof afnemen. Zo reed ik met een volle waszak via smalle wegen naar het waskot van een dorp verderop. Het moest lukken dat ik achter een wagen plakte die bij elke kleine bocht volop in de remmen ging staan. ‘Lap’, dacht ik, ‘ik heb een toerist voor de wielen’. Maar ik vergiste me, de wagen had een Franse nummerplaat. Hoogst ongewoon.

Ik verklaar me: als de toegestane snelheid op de secundaire wegen tachtig per uur is dan stelt de Franse chauffeur de cruise control dusdanig in. Vijf kilometer per uur sneller of trager dan aangegeven wordt nog net aanvaard. Maar nooit, nooit, rij je aan zestig waar je tachtig mag. Wie dus te traag rijdt, wordt beschouwd als een egoïst op de baan en kan worden aangeklaagd voor passieve verkeersagressie.

De kronkels in de weg zijn namelijk zo aangelegd dat je de meeste gerust aan zeventig of tachtig per uur kan nemen. Je kan desnoods een beetje spelen met je versnellingspook zodat je net voor de draai ietsje vertraagt om dan midden in de bocht meteen weer voluit te gaan. Maar meer ook niet. Bochten dien je hier trouwens zoveel mogelijk af te snijden.

Het allerlaatste wat je op de baan mag doen, is remmen. Dat doe je enkel als alle andere opties zijn uitgeput. Onthoud dit goed voor als je nog eens het zuiden aandoet. Ontwijken mag, remmen niet!

De échte local haalt je ook liefst nét voor een bocht in. Als daarbij één van zijn wielen in het ijle boven een afgrond draait, verhoogt dat enkel het plezier. Let wel, deze rijstijl is enkel voorbehouden aan wie hier is geboren. Je kan dat niet aanleren, het is iets genetisch. Vergelijk het met de pinguïn die in de eeuwige witte ijsvlakte toch steeds zijn weg weet te vinden tegenover de onthechte homo sapiens die op de Zuidpool onherroepelijk verloren loopt.

Je begrijpt dus mijn frustratie en verwarring toen ik achter die prutser van een chauffeur hing. ‘Besef je dan niet dat ik door jouw gebrekkige rijstijl één of twee minuten later aan het waskot zal zijn?, riep ik luid, ‘Zit je misschien te sterven achter je stuur of zo? Geef gas, dan kan je wellicht nog net je bed bereiken vooraleer je de pijp uitgaat’.

Met excuses, maar van zodra ik achter het stuur van mijn wagen kruip, verandert er iets in mijn psyche en krijg ik last van een tijdelijke Tourette. Heel raar. Gelukkig verdwijnt die psychose vanzelf op het moment dat ik mijn wagen parkeer en de motor uitzet.

’t Zou anders geen leven zijn.