La Mélodie du Bonheur

Vrieeend,

Vooreerst mijn allerbeste wensen voor het nieuwe jaar. Vergeet niet om vanaf nu "2025" te vervangen door "2026", vooral tijdens de eerste maand. De tijd dat je met een cheque kon betalen ligt gelukkig achter ons (tenzij je in Frankrijk woont, hier bestaat dat nog). Je wil niet weten hoeveel tijd een mens verliest aan de winkelkassa omdat men zich heeft vergist bij het invullen van de datum en men opnieuw dient te beginnen.

Voor de rest bedenk je zelf maar wat je verlangens zijn: gezondheid, winnen met de loterij, liefde en geluk, een neuscorrectie, … Laat het me gewoon per kerende weten en dan stuur ik je met plezier een sms’je met je persoonlijke wens. Zo vermijden we discussies en is iedereen tevreden.

Aan de gestoorde corrupte feodale wereldleiders die de boel nu al veel te lang aan het verzieken zijn, wil ik enkel het volgende kwijt: jullie zijn vieze vuile smerige vuile walgelijke vuile vieze #$%@ nnggrrrrr aaarch grrrr!!! Als karma een echt ding is, wordt het stilaan tijd om dat te activeren.

Rare weken toch steeds, zo tussen kerst en nieuw. Zelf verlies ik volledig uit het oog welke dag het is. Woensdag lijkt zaterdag, donderdag lijkt zondag, en twee dagen later is het alweer weekend.

Het vieren van oud naar nieuw is voor mezelf met de tijd stilaan uitgedoofd. Als je jong bent, doe je de nacht door. Eens je kinderen hebt, organiseer je zelf iets kleins bij je thuis, samen met vrienden of familie, maar in de loop der jaren ontgaat de zin van het gedoe je een beetje en blijf je liever gewoon in je eigen nest. Om maar te zeggen dat ik niet tegen een oudejaarsfeestje ben maar dat het voor mij niet echt moet.

De laatste keer dat ik op de avond van de eenendertigste december nog eens de benen onder tafel schoof, moet zijn geweest toen ik nog in mijn vorige dorpje, Bras, woonde. Mijn buren, Stéphan en Gégé, hebben toen mijn arm omgewrongen om toch maar bij hen te komen vieren. Ze hadden een buffer nodig denk ik. Het kibbelende stel was jaren tevoren met hun jongste zoon Marseille ontvlucht en ze spraken Frans met een heel zwaar Provençaals accent. Vooral Gégé, die een stem had die zich in de hogere frequenties bevond, kon aan een waanzinnig tempo doorratelen. Ze kon zich al eens opwinden en dan ging ze nog een halve octaaf hoger. Voor een simpele jongen uit Vlaanderen die lijdt aan tinnitus was het volgen van het gesprek aan hun tafel dan ook een zeer vermoeiende opdracht. Ik was blij dat ik iets na middernacht eindelijk naar huis kon.

Soit, wat ik van hen leerde is dat het volkomen normaal is om in elke zin minstens één keer het woord “putaing” te gebruiken. Een wijze les die me in het zuiden al goed van is pas gekomen.

Nu donderdag, op 1 januari, keek ik naar het traditionele nieuwjaarsconcert van de Wiener Philharmoniker vanuit het Musikverein te Wenen en omwille van één of andere kronkel in mijn hersenen móet dat concert worden gevolgd door óf The Sound of Music óf door La Grande Vadrouille. Dat hoort zo, gevoelsmatig. Maar helaas.

Ik ging dus op zoek op het internet en vond een streamingdienst waar ik “La Mélodie du Bonheur” kon huren - zo heet The Sound of Music namelijk in Frankrijk - en met een paar klikken en mits het betalen van 3,99 euro kreeg ik 24 uur de tijd om de film te bekijken. Ik twijfelde niet en draaide het volume op acht. Fuck de buren.

Ik begrijp opnieuw waarom dit zo’n klassieker is. Die film is van zo’n goeie ouwe analoge kwaliteit, daar kan geen Netflix of hedendaagse AI-rotzooi tegenop. Beeldvoering, belichting, camerabeweging, decor, kostuums, de muziek van Rodgers en Hammerstein, het zangtalent van Julie Andrews, de kindjes Von Trapp op het tuinpad van hun vader, … Dat zit allemaal goed. En het geheel overgoten met een licht gesuikerde Hollywoodsaus, net zoals de jaren zestig in mijn herinnering waren. Heerlijk!

Volgend jaar huur ik dan La Grande Vadrouille.

Ik denk dat dàt mijn goede voornemen voor 2026 wordt.