Kringetjes

Vrieeend,

Ik werd wakker met een verzonnen droomliedje in mijn hoofd. Het ging zo: “Mijn oma kwam uit Oma-ha maar ze vertrok naar Oklah-oma-ha”. En dan volgde er iets met een banjo en twee halve kokosnoten die de slome stap van paardenhoeven imiteerden. Dit was een hoogst on-Provençaals beeld en ik schudde het snel van me af.

Waar beter kon ik dit doen dan op een winderige dinsdagmarkt?

De meeste van mijn contacten en opdrachtgevers weten inmiddels dat ik op dinsdagochtend tussen negen en negen uur dertig niet te bereiken ben. Dinsdag is marktdag en dan strijkt er een heel shoppingcentrum neer in mijn boulevard en haar zijstraten. Inkopen doen op de markt is een traditie die nog heel sterk leeft in het zuiden. Je vindt er dan ook letterlijk àlles: kleren en schoenen, tafels en stoelen, bedden en matrassen, potten en pannen, huisgerief, gordijnen, vliegenmeppers, juwelen, handtassen, … maar uiteraard ook droge en verse voeding, vlees en vis, groenten en fruit, zuivel en olijven.

Ik doe daar graag aan mee. En zelfs al zit ik met mijn werk midden in twee deadlines, ik wijk daar niet vanaf.

Enkel tijdens het seizoen doe ik daar niét graag aan mee. Dan gaan mijn marktinkopen gepaard met een hoop ergernissen. Veel te veel volk dat me voor de voeten loopt, kletskousen die midden op de boulevard hun leven menen te moeten vertellen en er een duivelse pret in schijnen te beleven om iedereen de weg te versperren, zigzaggende toeristen die niet kunnen beslissen of ze een sjaaltje dan wel een armbandje willen en uiteindelijk toch niks kopen… Horror.

Maar het is september en de grote meute is verdwenen. Ik moet niet langer gebruik maken van illegale sluipwegen tussen en achter de kramen, ik moet niet meer door de grote ingang van Brasserie du Parc naar binnen om langs een zijdeur opnieuw buiten te glippen zodat ik met een omweg van twintig meter een verkeersopstopping van tien meter kan vermijden. Op den duur draait een mens in kringetjes in de hoop om vooruit te geraken.

Ik haalde me twee kilo Provençaalse vleestomaten, twee groene courgetten, een gestreepte aubergine en twee zoete rode paprika’s.

De mannen van het kruidenkraam kennen me en geven me geregeld iets mee om te proeven. Zo hebben ze een nieuwe kruidenmix gemaakt, een “plancha” maar dan ietsje pikanter. ‘Doe mij maar een portie’, zegde ik. ‘Proef dan ondertussen eens onze Aziatische peper’, antwoordde de verkoper, ‘Langwerpig, pikant en aromatisch. Vermorzelen in de vijzel en gebruiken naar smaak’, en hij stopte me een zakje toe. Gratis.

Ik verwachtte bezoek van een stel vrienden die reizen per moto. En wie reist per moto heeft ’s avonds honger, dat is geweten. Twee kilo Provençaalse vleestomaten, twee groene courgetten, een gestreepte aubergine en twee zoete rode paprika’s vonden hun weg naar de kookpot. Ik draaide wat balletjes en liet ze samen met de tomatensaus pruttelen. De Aziatische peper gaf een ongewoon smaakje aan het geheel, maar het kon ermee door. Een patatje in de schil en in boter gestoofde cantharellen maakten het plaatje compleet.

We bespraken de toestand in de wereld. Wat een toestand ook, vandaag in de wereld. We draaien ook op het grote toneel in kringetjes in de hoop om eventueel met een omweg toch vooruit te geraken. Wat moet je ermee, als simpele duif op een appartement op het vierde? Ik weet het niet en het geraakte alvast niet opgelost, die avond met de nasmaak van Aziatische aromatische en ietwat pikante peper in onze mond. Gelukkig voor ons zat er verder niets bitters in het eten, want dat kan je maar beter vermijden met de toestand in de wereld. Laat het ons liever zoet houden, zo onder ons.

We dronken rosé en pastis met ijsblokjes die geurden naar kabeljauw.

Maar dat is ander verhaal.