Kleurrijk

Vrieeend,

De grisaille van vorige week heeft plaatsgemaakt voor een wereld die een pleger van Brieven uit de Provence waarschijnlijk zou omschrijven als “kleurrijk”. Open lucht, helder licht, herfstigheden in het gebladerte van de bomen en herfstigheden in het aanbod van het groentekraam op de markt.

Ik kocht cantharellen en bruine champignons om tezamen te stoven in lookboter. Ik weet het, het is een haast perverse verwennerij, maar het moest maar niet zo lekker zijn. De enige smaakpapillen waarmee de ware thuizenaar rekening moet houden, zijn de zijne. In de wetenschap dat ik met mijn lookadem hond noch kat stoor, durf ik me dan ook al eens te laten gaan, culinair gesproken.

Nu de avond reeds om halfzes invalt, kan het gebeuren dat ik al om vijf uur begin te kokkerellen om dan tegen zeven uur aan tafel te gaan. Twee, drie of vier verschillende gerechtjes moeten soms eens kunnen, vind ik. Als mijn moeder zaliger elke dag een menu met wel zeven verschillende dingen op tafel kon toveren, moet ik er toch ook wel een viertal aankunnen.

We beleven blijkbaar alweer een warmste maand sinds de metingen. Ik weet niet wat ik daarvan moet denken, helemaal goed zal het wel niet zijn. Maar het betekent wel dat ik overdag nog steeds mijn appartement op het vierde kan verluchten zonder dat dat mijn verwarmingskosten de hoogte in jaagt.

Tijdens de nacht van donderdag op vrijdag vielen er dan weer donderstenen uit de lucht. De bakkersvrouw vertelde me de ochtend nadien dat ze normaal gesproken een vaste slaper is maar dat ze was wakker geworden van het onweer en dat dit héél uitzonderlijk was. ‘Heel ons huis schudde en daverde’, zegde ze. Ik beaamde. Het gekletter had me ook gewekt en ik was opgestaan om voor de zekerheid toch maar de luiken te sluiten. ’s Ochtends lag mijn boulevard vol gele en bruine natte bladeren. Ik zou dit beeld alweer kunnen omschrijven als “kleurrijk”, maar dan val ik in herhaling.

Volgens de weerberichten is de regen slechts tijdelijk en mag de bevolking zich zonder zorgen buigen over het plannen van een mooie uitstap op bijvoorbeeld zondag. Laat het nu toevallig zo zijn dat ik op zondag reeds een mooie uitstap had gepland. Het leven kan soms bijna vanzelfsprekend zijn.

Afgezien van wat rottende bladeren ligt mijn boulevard er vrij kalm bij. Ik vermoed echter dat er volgende dinsdag een lichte chaos zou kunnen ontstaan. Het is dan namelijk Wapenstilstand én wekelijkse markt tegelijk. Het monument voor de gesneuvelden staat midden op de Boulevard de la République en de fanfare, samen met de officiële delegatie met de vaandeldragers zal zich een weg moeten banen doorheen de drommen kabouters die op marktdag mijn dorp aandoen. Laat ons hopen dat er geen ongelukken gebeuren en dat er op deze symbolische dag geen oorlog uitbreekt tussen dwergen en elfen.

Pour la petite histoire, ik werkte mee aan een agenda in vijf talen en ik ontdekte daarbij dat 11 November, Wapenstilstand, in ongeveer alle Europese landen wordt herdacht behalve in Duitsland en Italië. De logica is me duidelijk maar ik had daar nog nooit bij stilgestaan. Soit, misschien ga ik dinsdag samen met wat Franse patriotten de Marseillaise zingen ter ere van de onbekende soldaat. Kwestie van een wit voetje te halen bij mijn dorpelingen. Je blijft tenslotte “le Belge du quatrième étage”, een stigma dat aan me zal blijven kleven tot ik verhuis naar een andere verdieping.

Bij het graaien naar een paar warme kousen vond ik mijn oude zwembroek terug, bedolven onder een stapel sokken. Ik heb me afgelopen zomer haast onnozel gezocht naar die slip en kocht in mijn wanhoop dan maar een nieuwe. Wie legt zijn zwembroek bij zijn sokken? Ne man alleen zeker?

En terwijl de wereldeconomie bezig is met de komst van Sinterklaas maakt een kleurrijke CEO van een Amerikaans bedrijf kans op een bonus van duizend miljard dollar.

Wie zoet is, krijgt lekkers.