Jong talent

Vrieeend,

Als je mijn brieven van de laatste weken een beetje hebt gevolgd, zou je misschien de indruk kunnen krijgen dat ik een probleem heb met artiesten die zich laten begeleiden door een karaokeapparaat, dat ik zou neerkijken op de minnestreel die gebruik maakt van vooraf opgenomen muziek, dat ik tegen playbackchansonniers zou zijn of hun prestatie niet naar volle waarde zou weten te schatten of zo. Meer nog, dat ik vanuit een soort arrogante onverdraagzaamheid geen respect zou hebben voor de troubadours die zich kwetsbaar durven opstellen en die trachten het beste van zichzelf te geven op een moment dat anderen zitten te genieten van een lekker glas of een smakelijke hap op de terrassen van de bistro’s in mijn boulevard.

Indien dit jouw aanvoelen zou zijn, dan heb je volkomen gelijk. Ik ben daar inderdaad tegen. Ik moet daar soms bijna van overgeven in mijn mond. Ik vind dat verschrikkelijk. Ik wil dat karaoketuig stuk voor stuk in brand steken.

Let op, we leven in een vrij land, iedereen mag zich amuseren op de wijze waarop hij/zij zelf wil. Als daar nu toevallig een karaokeapparaat bij komt kijken, moet dat kunnen. Alleen zou ik graag zien dat men dan wat rekening houdt met de auditief gevoelige medemens. Zo zou ik aan de trottoirzangers willen voorstellen om hun muzikale expressie te gaan uitleven in een betonnen bunker, twintig meter onder de grond. Bijvoorbeeld. Of ergens ver weg van de beschaving, in de diepe oerbossen van centraal Europa of midden in de Sahara - maar dan wel op voldoende afstand van de caravanserais zodat de bedoeïenen en de kamelen er niet teveel ongemak van ervaren. Of waarom niet op een containerschip dat in de Straat van Hormuz doelloos ligt te dobberen? Wellicht kan u daar het nog steeds onopgeloste conflict een beetje verder oppoken. Enfin, alternatieven genoeg.

Geniet, maar zing met mate. Begrijpt u?
Dus niet op een vrijdag- of zaterdagavond op mijn boulevard. Dat dus niet.
En bij uitbreiding ook niet op de avondlijke kunstmarkt, de vrijdagse brocante of tijdens de gewone dinsdagmarkt. Niet!

Het applausje dat u als zesjarige van uw ouders kreeg na het zingen van een liedje op een familiefeest was een daad van liefde van uw gezinsleden, niet een bevestiging van een ingebeeld talent. Verlaat de illusie dat u Madonna of Freddy Mercury bent, u kan die zangpartijen niet aan. Ontwaak, want u maakt uzelf én uw familie te schande.

Het is ook totaal zinloos om uw vriend of vriendin mee te brengen zodat u zich kan bezondigen aan duetten. Ik begrijp dat u nood kan hebben aan morele steun, dat jullie mekaar kritiekloze lof toezwaaien om te kunnen doorgaan. Maar is dat nu echt nodig om nu ook al met z'n tweeën lawaai te komen maken?

“Amai, gij hebt nogal schoon gezongen, seg.”
“Merciekes, maar gij ook hoor, amai, zo goed dat gij hebt gezongen.”
“Ja maar gij waart toch beter zè, zo in de hoogte en al.”
“Ja, misschien. Maar gij kunt zo van die trillingen in uw stem leggen. Dat is toch speciaal zè”
“Nee neen, gij waart beter.”
“Maar alléééé, gij zotte, stopt daarmee. We hebben allebei schoon gezongen, ’t akkoord?”
“Allee, ja.”
“Kom, we doen er nog ene. ‘I will always love you’ van Whitney Houston.”
“Ah ja, schoon. De mensen gaan nogal blij zijn. Maar gij doet de solo hè.”
“Neen, gij. Ik durf da ni.”
“Da’s jawel, gij kunt da veel beter.”
“Allee dan, ik zal proberen."
"Dan zal ekik de tamboerijn is doen. Waar staat da knopke om dat aan te zetten?”

Door mekaar voortdurend te bevestigen, houdt u aldus uw zelfgecreëerde waan in stand. U zingt helemaal niet schoon, u zingt vals en vuil. U bent irritant. U bezondigt zich aan inhoudsloze barbarij. Voor de liefde gods, stop daarmee. Gedeelde smart betekent in uw geval dubbele smart.

En neen, dat wil niet zeggen dat u dan maar moet overschakelen naar een mobiele dj-installatie met laserlichtjes uit de Aldi waarmee u mijn boulevard komt terroriseren. Zoek gewoon eerlijk werk waarmee u niemand stoort. Trouw met een gelijkgestemde ziel, krijg kindjes, neem een hondje, was op zaterdag de wagen, doe af en toe een gezellige BBQ met de buren, zet zuurstof om in stikstof. Meer wordt er van u niet verwacht. En bovenal, en ik kan dat niet genoeg benadrukken, leef uw verdere leven voortaan in stilte want u hebt de uw toebemeten portie lawaai reeds ruimschoots opgebruikt.

Sta liever uw plek af aan mensen die jaren hebben geoefend om een muziekinstrument te leren bespelen, mensen die zangles hebben gevolgd of die écht talent hebben en vanuit zelfstudie en creativiteit een vernieuwende bijdrage leveren aan het rijke palet der muzikale kunsten. Want dàt zijn de mensen die we moeten koesteren. U maakt daar geen deel van uit.

Zwijgen is goud.

Zullen we dat dan zo afspreken?