Johnny

Vrieeend,

Zoals Las Vegas vandaag nog steeds onveilig wordt gemaakt door operette-Elvissen, kent Frankrijk het fenomeen van de gekloonde Johnny Hallyday’s. In elk dorp woont er wel een vijftigplusser die de saaiheid van zijn job als hulpklerk bij het Ministerie van Boekhouding bestrijdt met het na de uren in de huid kruipen van rocker “Johnny”. Ik besef dat ik nu een paar honderdduizend bejaarde Franse madammekes die ooit nog hun slipje naar hun idool gooiden, op de ziel trap, maar Johnny Hallyday was een poseur, géén rocker, is nooit een rocker geweest, had niks begrepen van rock en moet zo ongeveer de slechtste zanger zijn geweest die de evolutie ooit heeft voortgebracht.

Sinds de eerste primaat besloot om op twee poten te gaan lopen, heeft onze aarde kennis gemaakt met een levensvorm die we vandaag kennen als de “homo sapiens”. Deze soort is erin geslaagd om zowel wonderlijke dingen te creëren als het summum van lelijkheid voort te brengen. In de wetenschappelijke wereld wordt wansmaak aangeduid op een schaal van nul tot tien met het symbool “jH”. Raadt eens waar “jH” voor staat?

‘Ja maar, ja maar, over smaken en kleuren kan je niet discussiëren’, hoor ik je zeggen. Niet waar! Je kan over àlles discussiëren en de uitkomst van de discussie zal steeds dezelfde zijn: Johnny Hallyday is slecht, het is brol, het is de ondergrens, het is tien jH op de Wansmaak-schaal.

Nu we dit op scherp hebben gesteld, kan ik het even hebben over de zielenpoten die hun diensten verhuren onder de noemer “Tribute Johnny Hallyday”. De hoger vernoemde vijftigplusser die is blijven hangen in de vorige eeuw, die zijn hangbuikje nog steeds in een verticaal gestreept terlenka vestje uit de jaren zeventig perst en die fantaseert over damesondergoed dat naar zijn hoofd wordt gekatapulteerd. Lach niet, ze bestaan.

“Roger Dupont (accompagné de karaoké) chante Johnny Hallyday. Boekingen via roger.dupont@orangefr. Bellen na de werkuren op 06 36 63 16 61. Volg mij op Facebook.”

Hogerop in mijn boulevard, om de hoek, bevond zich vroeger een café, L’Embuscade, dat werd uitgebaat door een koppel vijftigers. De man deed de kuis, de bediening, de afwas, stak een nieuw vat, zette het terras uit, deed de bestellingen bij de brouwer, opende ’s ochtends de zaak en deed als laatste het licht uit. Zijn madam zat buiten bij een glaasje cava te flirten met een paar mannelijke klanten in camouflagebroek. Ik heb haar zolang ik hier woon nooit één poot zien uitsteken.

Op een dag is de man op zijn pas gedweilde cafévloer dood neergevallen en sloeg bij de vrouw de paniek toe. Een week later stond de zaak over te nemen. Dat was ongeveer een jaar geleden. Recent ging het café opnieuw open onder de naam: “Pace e Salute, Bar Corse”.

Om de feestelijke heropening wat luister bij te zetten, had men na de werkuren gebeld naar het nummer 06 36 63 16 61, een mail gestuurd naar roger.dupont@orangefr en een PM achtergelaten op Facebook.

Zaterdag, vroege avond, werd het centrum van Lorgues opgeschrikt door een bestiaal lawaai. Het angstaanjagend gebrul werd begeleid door een nog net hoorbare karaokesoundtrack van het volledige œuvre van Johnny Hallyday. Roger Dupont had, omdat men hem had uitgenodigd, zonet de microfoon ter hand genomen en toen was het uit met de Vrede en de Gezondheid in de Corsicaanse bar. En bij uitbreiding in ons dorp.

Roger Dupont scoort op de Wansmaak-schaal vlot een twaalf jH op tien. Stuur die man naar de Donbas en de Russen vluchten gillend terug naar Moskou. Het optreden was, en ik zoek nu naar een vriendelijk woord… affreus. Het was ijselijk, het was ongehoord, het was een belediging voor de zeden en het goed fatsoen.

Ik mat 75 dB in mijn kamer aan de straatkant. Okee, ik heb geen dubbele beglazing in mijn ramen, maar 75 dB is toch wel behoorlijk luid, niet?

Uuuren heeft dat concert geduurd, want Roger Dupont was in bloedvorm. De pathos droop eraf, net zoals bij de echte Jonny Hallyday. Het geforceerde drukken op de stem zat er ook in, net zoals bij de echte Jonny Hallyday. Het totaal gebrek aan toonvastheid had onze vriend Roger Dupont ook helemaal onder de knie, net zoals de echte Jonny Hallyday. Het transpiratievocht spatte in het rond, net zoals bij de echte Jonny Hallyday. Roger Dupont deed ook af en toe een beetje kaka langs zijn mond, net zoals de echte Jonny Hallyday.

Het grote verschil? Roger Dupont zag eruit als een verloren gelopen pinguin, had een terugwijkende haarlijn, was één meter zestig groot en was niet gekleed in een zwart lederen pak maar in iets goedkoops uit de soldenbak van de Decathlon.

Indien ik damesondergoed had gedragen, ik had het hem naar zijn kop geslingerd.

Ongewassen.