Jazz

Vrieeend,

Ik woon inmiddels al meer dan zes jaar in mijn nieuwe thuisland en nog steeds leer ik elke dag bij. Zo zag ik achter het raam van een winkel in de Boulevard de la République een affiche die mijn aandacht trok. “Festival Jazz à Berne” was de kop. Ik keek uit nieuwsgierigheid naar het programma want le Château de Berne is een prachtig wijndomein in Flayosc, een dorp verderop. Ze organiseren elke zomer een jazzfestival en proberen tegelijkertijd wat wijn te slijten.

Volgend weekend staat op het “Festival Jazz à Berne” de Soirée Tribute Celine Dion op het programma en begin augustus kan je dan weer de Soirée Tribute Pink Floyd meemaken.

Terug thuis begon ik meteen mijn muziekbibliotheek opnieuw te catalogeren. Mijn verzameling Jazz groeide exponentieel aan terwijl er nogal wat verdween uit Pop en Chanson. Ik nam dan ook geen enkel risico. Bij twijfel, bijvoorbeeld bij The Beatles, David Bowie of de Vogeltjesdans, bracht ik ze geheid onder bij Jazz. Yves Montand, Brigitte Bardot, Lange Jojo, Georges Brassens en Charles Trenet? Jazz.

When in Rome, we do as the Romans do.

Om de Franse nationale feestdag, op 14 juli, de nodige luister bij te zetten had men een podium gebouwd op de Place Trussy. Vanaf 20 uur was er een gratis openluchtconcert: Soirée Tribute Abba. Op 14 juli herdenkt Frankrijk de bestorming van de Bastille, wat zo ongeveer het officiële begin van de Revolutie was. De Abba-hit “Waterloo” heeft dan wel rechtstreeks niets te maken met de Franse Revolutie maar het ligt wel nog steeds gevoelig. Iemand moet de mensen achter Tribute Abba iets hebben ingefluisterd want ze sloegen dit nummer over. Slim.

Maar verder was het een prima concert. Ik stond achteraan en knipte met mijn vingers terwijl ik wat bebop-achtig met mijn hoofd stond te schudden. Er zat echt een goeie jive in de Tribute Abba en ik liet me een beetje gaan bij momenten. ‘Solo!’, riep ik enthousiast, ‘geef ons een solo. Gooi er wat achtste noten tussen!’. Maar dat bleek te moeilijk want een groot deel van de muziek kwam uit een karaoke-apparaat en dat laat zich niet dwingen tot zotternijen.

Bij "Voulez-vous" ging het publiek helemaal uit de bol. Dat is niet verwonderlijk want in Frankrijk begijpt iedereen de diepere betekenis van "Voulez-vous". Het concert werd afgesloten met het toepasselijke “Honey Honey”. Daar was over nagedacht, de Provençaalse honing behoort namelijk tot de beste van Europa en dat mag gerust af en toe even in de verf worden gezet. Tribute Abba kreeg een welverdiend bravo’ke en dan was het tijd voor het vuurwerk. Ik wachtte er niet op en trok me tapdansend terug naar mijn appartement op het vierde.

Tijdens het zomerseizoen is er steeds veel muziek in mijn boulevard. Elke vrijdagavond is er live muziek op het terras van Bistro Le Parc. De muzikanten brengen een Soirée Tribute aan de hits tussen de jaren vijftig en de jaren negentig. In vergelijking met vorig jaar hebben ze een paar veranderingen aangebracht in de bezetting en het instrumentarium. Zo hoor ik af en toe een zangeres die de lead overneemt en aldus de stembanden van de zanger-gitarist een paar minuten rust gunt. Die man imiteert namelijk feilloos de stemtexturen van Rod Stewart, Prince of Brian Johnson van ACDC. Om er maar een paar te noemen. Op het einde van de avond klinkt het dan ook allemaal wat schorder dan aan het begin.

De drummer heeft dan weer zijn kit uitgebreid met een splinternieuw crash cymbal en hij is daar zeer enthousiast over. Soms een beetje té zelfs. Ik hoorde ooit de drummer van Fairport Convention verklaren dat een goeie percussionist weet wanneer hij vooral nièt moet slaan. Volgens deze definitie behoort de drummer van Bistro Le Parc eerder tot de middelmaat. Maar wie ben ik om daar een oordeel over te vellen? Ik zet pas nu mijn eerste stappen in de wereld van de jazz, misschien hoort het overvloedig gebruik van een crash cymbal er gewoon bij.

Op 23 juli is er een uitvoering van de Vier Seizoenen in de Collégiale Saint-Martin, net om de hoek. Ik vermoed dat het kadert in een Soirée Tribute Vivaldi, maar ik kan mis zijn. Op den duur begint een mens aan alles te twijfelen. Het doet me eraan denken om eens door mijn collectie barok en renaissance te gaan. Wellicht zit daar zonder dat ik het besef best wat jazz tussen.

De klokken van de Tour de l’Horloge sloegen tien uur. Ik luisterde aandachtig, nam mijn schriftje en noteerde: ‘de torenklokken: Jazz!’