Hittegolf in honderd stijlen

Vrieeend,

Hittegolven, een echte Provençaal lacht daarmee. ‘Weer een dag dat we de verwarming niet moeten aanzetten’, zeggen ze hier. ‘En als de bossen in de fik vliegen, kunnen we gratis en voor niets worstjes braden in het vuur’.

Voor de rest gaat alles hier zijn gewone gangetje. Zo dienden we de grote parking bij de École Emile Zola al vanaf woensdag vrij te houden want er stond een groots opgezet concert van Érick Baert, de man met de honderd stemmen, gepland. Die mens brengt iets muzikaals in honderd stijlen en imiteert honderd stemmen. Honderd!

Ik wist begot niet eens dat er honderd verschillende muziekstijlen bestaan. De Lorguenaren mogen dus vanaf 21 uur en bij een avondtemperatuur van 36°c gratis gaan luisteren naar de honderd stijlen en stemmen van een muzikale kameleon. De zweetgeur van het opgehitste publiek zal de sfeer ongetwijfeld nog verhogen.

Mijn kop kan dat niet aan en ik ben die dag weggevlucht. Ik kan er dus verder niets zinnigs over zeggen, over de man met de honderd stemmen.

Het wou lukken dat Bro, die bij me op vakantie was, nog een paar nachtjes ging logeren bij Sis die momenteel iets huurt op een steile boulevard in Marseille. Sis vond een knus appartement in de schaduw van de Notre Dame de la Garde, thuisbasis van La Bonne Mère, beschermster van vissers en zeevaarders, van zwervers en migranten, van arbeidsters in de zeepfabrieken en van marktkramers, circusartiesten en ontmaskerde goochelaars. Ik hoop dat zij ook een oogje houdt op verloren gelopen creatievelingen die brieven schrijven.

Ons gezelschap van vijf zette de avond in bij de open ramen en het gezoem van twee ventilatoren die hun best deden om het koel te houden maar daar jammerlijk in faalden. Het weze hen vergeven, je kan er niet tegenop, tegen het inerte hittefront dat zich in het zuiden heeft genesteld.

Aan tafel zetten we een boom op over Maria-Magdalena die volgens de overlevering in de Provence zou zijn terechtgekomen. Er is geen enkel historisch bewijs dat zij ooit voet aan wal heeft gezet in de Camargue, maar een goed verhaal is een goed verhaal en dat is op zich ook waardevol. Maria-Magdalena is een archetype dat naar believen kan worden ingezet door voor- en tegenstanders. Het mens is na tweeduizend jaar nog steeds een symbool waarop men lustig zijn eigen ideeën projecteert. Ik vraag me af wat zij er zelf van zou hebben gedacht.

Ze zorgde die avond in elk geval voor voldoende gesprekstof om tot in de vroege uurtjes door te gaan.

Eens je een bepaalde leeftijd bereikt, betaal je een prijs voor het soort plezier waar nogal wat rosé komt bij kijken. Dat je had beloofd om Bro rond negenen ’s ochtends aan het TGV-station van Aix te gaan droppen, maakte dat je met amper drie uurtjes onderbroken gedommel in niets meer leek op de frisse knaap die je ooit was. Maar een stevige tas koffie doet wonderen en we haalden ruimschoots het afgesproken uur.

Ik nam de trage wegen terug naar huis en vond tot mijn opluchting de grote parking bij de École Emile Zola zowat verlaten. Érick Baert, de man met de honderd stemmen, had alles netjes opgeruimd en stond vanavond alweer ergens anders zijn ding te doen.

Ik had wat slaap in te halen en luierde de dag door. Dat mag, ik ben Maria-Magdalena niet en hoef geen boete te doen in een vochtige grot in de bergen. Het enige wat ik moet trotseren is een kleine kater in het hoofd en een hittegolf.

Maar een hittegolf, ik lach daarmee.