Het kruis van de herder

Vrieeend,

‘Awel, zijt ge daar nu alwéér?’, vroeg de dame van het kraam met de keukenspullen, ‘Hoeveel heb je er zo al ondertussen?’. ‘Deze is op bestelling van de zoete moeder uit Rupelmonde’, antwoordde ik haar terwijl ik de Croix Du Berger die ik uit het stapeltje had genomen in de lucht stak en haar een briefje van tien euro overhandigde. ‘Ik maak iedereen enthousiast over jullie messenslijper. Het is echt de beste die ik ken en mijn keukenmessen zijn er ook blij mee’.

’Je hebt gelijk’, beaamde ze mijn opmerking, ‘Hier in het zuiden komt de herder of de wijnboer niet buiten zonder een Croix Du Berger in zijn broekzak. “Beter één scherp mes in de hand dan tien botte messen in de keukenla”, zeggen we hier’.

‘Dat is toevallig ook mijn levensfilosofie’, zei ik, ‘Ik denk er zelfs aan om die leuze in een gothisch lettertype op mijn lichaam te laten tatoeëren, maar ik twijfel nog over de juiste plaats. Ik wens je in elk geval nog een mooie dag en tot de naaste keer’.

Sinds ik een paar jaar geleden dit hebbeding ontdekte, deelde ik er onder familie en vrienden al wat van uit. Zelfs mijn broer, en dat is een echte keukenprins die werkt met professionele messen van duzend geld per stuk, heeft er zich tot zijn grote tevredenheid eentje aangeschaft. Gedaan met dat plastic gedoe met wieltjes die je messen zogezegd slijpen onder de perfecte hoek, een Croix Du Berger klaart de klus evengoed, zoniet beter. Altijd leuk om wat degelijkheid in huis te halen, zeker als het product zich al meer dan veertig jaar heeft bewezen.

‘Leve de eenvoud en de combo van gehard staal met metaalcarbonyl’, dacht ik. Misschien wordt dat wel mijn tweede tattoo.

Op de vrijdagse brocante kan je soms ook nog van dat “vooroorlogs” gereedschap vinden. Alleen is het dan zaak om een goeie prijs te bedingen want er zijn verkopers die je een doos verroeste nagels durven aan te smeren voor een veelvoud van wat het waard is, enkel omdat het oud is.

Zo kocht ik een tijd geleden een vintage Philips-ventilator. ‘Werkt die nog?’, vroeg ik. ‘Ja hoor’, antwoordde de handelaar, ‘ik zou ‘m alleen geen uren aan een stuk laten draaien want de motor kan verhitten. Maar verder is het apparaat in prima staat, zeker voor zo’n ding uit de jaren zestig, toen maakten ze nog kwaliteit. Vijfentwintig euro en het is de jouwe’.

‘Oud is niet altijd beter’, zei ik - hopla, nog een idee voor een tattoo - ‘maar aangezien ikzelf een product van de jaren zestig ben, wil ik hem kopen. Ben je blij met twintig euro?’. We spuwden in onze handpalmen en schudden mekaar de hand. Alleen al het design is vijftig euro waard, ik vond het een koopje. Ik betaalde en zette de ventilator bij me thuis op de boekenkast. Werkt inderdaad nog steeds prima en het is weer eens wat anders dan die goedkope Chinese online brol waaraan mensen hun geld verspillen.

In de vroege avond wette ik mijn keukenmessen en begon aan het avondeten. Met een half oog pikte ik op tv een heruitzending van The Repairshop mee. Ik heb een mateloze bewondering voor mensen met vak- en materiaalkennis die kapotte oude spullen volledig kunnen restaureren. Stikjaloers ben ik erop.

‘Amai Darina’, sprak een hevig geëmotioneerde dame die zó uit een Provençaals waskot zou kunnen zijn weggelopen onze gastvrouw Danira Boukhriss toe, ‘Zo schoon gerepareerd, de trillingen lopen op mijn rug’. Dankbaar nam ze haar herstelde kleinood in ontvangst en sprak terwijl de logo’s van de sponsors discreet in beeld kwamen recht in de camera nog een dankwoord uit aan haar reeds lang overleden overgrootmoeder wiens laatste wens het was geweest om dit stuk dat ze in 1918 als jong meisje van een Franse soldaat had gekregen ter compensatie voor bewezen diensten, door te geven van moeder op dochter.

‘Ons mémé zou fier geweest zijn’, sprak de dame via het tv-scherm tot de kijker, ‘ik weet zeker dat ze vanuit de hemel heeft meegekeken naar deze aflevering van The Repairshop’.

Ik pinkte een traan weg. Maar ik was net een paar ajuinen aan het snijden met mijn versgeslepen keukenmessen, dat kan er voor iets hebben tussengezeten.