Mediterranee

Handicap

Geschreven door: | Gepost op: | Categorie:

Vrieeend,

Marie, mijn buurvrouw van de overkant, kwam nog eens langs. Dat was ook alweer een tijdje geleden. Marie is opnieuw beginnen werken, al heeft ze als bipolair mens het statuut van licht gehandicapte en zou ze evengoed thuis kunnen blijven. Ze heeft daar jaren mee gekampt, met dat statuut. Maar meer nog met haar aandoening.

Marie mediteert, zoekt naar innerlijk evenwicht, vindt rust bij haar oude paarden, honden, katten, kippen, hamsters... en houdt haar voeten op de grond met het wroeten in de aarde van haar groententuintje. Zo houdt zij de dingen in balans. Alleen kan Marie soms eens worden overmand door emotie waardoor ze een beetje van slag geraakt. Maar ze weet dat en heeft geleerd om daar mee om te gaan. Marie is een schat. Marie houdt van lachen. Marie denkt na over de dingen. Marie is geaard en heeft tegelijk een kosmisch kantje. Ik vind dat prima.

‘Je weet toch dat Gégé inmiddels ook het statuut van gehandicapte heeft’, zegt Marie. ‘Toen ik werd gediagnostiseerd en bijgevolg licht werkonbekwaam werd verklaard, wilde Gégé dat ook. Je weet dat ze allerlei stralingen meent te voelen, 4G, 5G, aardbevingen op honderden kilometers afstand, erotische spanningsvelden, elektriciteit, magnetisme, microgolven, wifi en van die dingen?’. ‘Maar’, zeg ik, ‘Gégé loopt de hele dag met een smartphone aan haar oor en beweert dat haar wifi veel straffer is dan de mijne. Ik mag trouwens steeds bij haar gaan als ik een zware file moet doorsturen want Stéphan heeft allerlei repeaters en versterkers op hun twee telefoonlijnen geïnstalleerd zodat hun zoon vlot online kan gamen.’ ‘Ja’, zegt Marie, ‘maar je kent Gégé. Als iemand iets heeft, wil zij dat ook. Maar dan méér en beter. Hoe lang heeft het geduurd, nadat jullie de Citroën C4 hadden gekocht, eer Gégé en Stéphan hun Citroën C3 hebben ingeruild voor een Citroën C5? Toen ze wist dat ik voor twintig procent gehandicapt was, is zij bij een aantal dokters langs gegaan om ook een attest als gehandicapte te krijgen. De eerste zeven of acht hebben haar wandelen gestuurd, maar dan heeft ze in Marseille een jonge arts gevonden die ze heeft afgedreigd met advocaten en processen en ze heeft die mens gekraakt tot hij op papier wilde verklaren dat zij lijdt aan Elektrohypersensitiviteit en Idiopatische Milieugerelateerde Intolerantie. Gégé is nu officieel gehandicapt en leeft op kosten van de ziekenkas. Ze wil nu ook een kaart voor in de wagen zodat ze overal mag parkeren en kan voorsteken aan de kassa. En inmiddels heeft ze het ook voor Stéphan geregeld. Die is ook gehandicapt. Chronische stress... Je bent omringd door mindervalide mensen, Hans.’

Indrukwekkend. Gégé is de Madonna van de ritselaars, de Black Betty van Bras, de Material Girl van de région Provence-Alpes-Côte d’Azur. Fuck the system. Anarchie dans le Midi. Ik voel bijna bewondering voor het punkgehalte van Gégé, al zijn haar motieven in se niet gericht op het omver werpen van een systeem maar op het in stand houden van haar eigen verdienmodel. De lepe sloerie.

‘Iedereen loopt zich te pletter tegen Gégé', zegt Marie, 'Zij is een rots en jij en ik zijn slechts een hoopje zand’. ‘Ja, dat is zo’, zeg ik, ‘maar elke rots wordt vroeg of laat zand, evolutionair bekeken staan wij dus al iets verder’.

Ik vraag haar naar haar nieuwe job en Marie vertelt dat ze haar werk graag doet. Ze werkt in een tehuis voor ouderen, moet geen bedden verschonen of mensen wassen, maar brengt het eten rond en neemt de tijd om te praten met de bewoners. ‘Je krijgt zoveel terug’, zegt ze. ‘Oude mensen hebben grappige eigenaardigheden. Zo hebben we een man die aan dementie lijdt maar vroeger organist was. Voor een feestje onlangs had men hem gevraagd om wat liedjes te spelen op de piano maar hij wilde niet. Hij speelt enkel op een kerkorgel met minstens zevenduizend pijpen óf op een Hammond B3 uit 1953 met Lesliespeakers’. ‘Een man met principes’, zeg ik, ‘respect!’

‘En dan is er de oude dame die bijna blind is maar zich elke ochtend schminkt en mooi aankleedt’, gaat Marie verder. ‘Iedereen zegt haar dat ze er mooi uitziet, ook al hangt er verf over heel haar gezicht, maar het maakt haar gelukkig. Anderen hebben dan weer ruzie. Er woont een man uit Correns en een dame uit Château-Vert, die twee kunnen mekaar niet rieken of zien. Het blijkt dat er reeds eeuwen een vete is tussen die twee dorpen. Als je dan vraagt waar dat vandaan komt zeggen ze dat iedereen dat weet maar dat daar niet wordt over gepraat want die van Correns zijn anders en verder praten wij daar niet over’. ‘Goed zo’, zeg ik, ‘tradities moet je in ere houden’.

‘Wil jij zo oud worden?’, vraag ik. ‘Neen’, antwoordt Marie, ‘het leven is als een regendruppel die uit de wolken valt en uiteindelijk in de oceaan valt waar de druppel niet langer druppel is, maar zee wordt’. ‘Zo is het’, zeg ik.

Marie kust me op beide wangen en vertrekt om voor haar dieren te zorgen. ‘Zeg’, vraag ik haar bij het afscheid, ‘zou ik ook niet gehandicapt zijn? Ik voel me wat uitgesloten in onze buurt. Ik heb soms jeuk op mijn rug, dat kan toch niet normaal zijn?’. ‘Vraag dat aan Gégé’, antwoordt Marie. ‘Die zal dat wel regelen. Zolang je onder de vijftig procent mindervalide blijft, want anders is zij niet meer de meest gehandicapte van de straat en dan voorzie ik problemen’. ‘Ik zal er aan denken’, zwaai ik ten afscheid.

Via dit formulier kan je me een persoonlijk berichtje sturen
Schrijf me in op de blog en stuur me een bericht als er een nieuwe brief is

Volg de blog via RSS Feed

Via RSS Feed kan je op de hoogte blijven van nieuwe posts in deze blog. In je browser installeer je hiervoor een kleine extensie. Voor Chrome bijvoorbeeld vind je die hier. Voor Safari kan je deze installeren, en voor Firefox heb je een keuze aan RSS Feeders via deze link.

2081 Chemin de Counillière
83149 Bras
France

© Hans Lengeler 2020
Update 2022
www.webdesign-prepress.com

Ik gebruik 1 cookie om het aantal lezers te meten. Okee?