Ferbuwari

Vrieeend,

Het is inmiddels feburari…, frebuari…, ferburari…, februwari… Ik krijg het niet gebekt. Enfin, de tweede maand van het jaar. Het regent en dat is eigenlijk een goede zaak want de mensen drinken veel te veel water. Straks is er niet genoeg meer over om de AI-datacenters mee te koelen, en dan? We gaan de innovatieve big-tech toch niet hun miljarden afpakken omdat een aantal egocentrische burgers met water smost? Neen, ik ben blij dat het regent. Héél blij. De vooruitgang, je kan dat niet tegenhouden.

Wie al eens zonder drinkwater zit, moet in plaats van te zitten zeuren, maar gewoon een paar liter bestellen via Amazon. Voor niets gaat alleen de zon op. Voorlopig toch nog. Want als je de logica van het kapitalisme consequent toepast, is het slechts een kwestie van tijd eer het zonlicht ten gelde kan worden gemaakt. Zonne-energie is tenslotte maar een bijproduct, ik dus zou meteen heel de zon opkopen en ermee naar de beurs trekken.

Maar goed, ik ben te oud om me daar nog mee bezig te houden, ik laat dat liever over aan een paar jonge wolven die weten hoe je stinkend rijk wordt door de boel helemaal te verkloten. Betaal me gewoon een paar honderd miljard, geef me een ministerpost en we spreken er niet meer over. The Art of the Deal, heet zoiets. Daar bestaat een boekje over.

Het regent, schreef ik dus. Maandag zeikte het de hele dag door en ook tijdens de nacht van maan- op dinsdag kletterde het stevig naar beneden. Ik werd wakker met een licht gevoel van paniek en consulteerde mijn meteo-app. Ik las: vandaag regen, morgen regen, overmorgen regen.

Dinsdag is marktdag en als het niet snel een beetje opklaart, blijven de kramen weg en is er gewoonweg geen markt waardoor heel mijn weeksysteem in de war geraakt. Dat besef zorgde voor kleine nucleaire explosies in mijn hoofd en ik begon te piekeren. Het zou de eerste keer zijn sinds ik hier woon dat ik niet naar de markt zou kunnen gaan. In dat geval heeft het leven verder geen zin meer en kunnen we er evengoed mee stoppen.

Rond acht uur in de ochtend sloeg één of andere weergod een gat in de wolken waardoor ik werd gered uit een onpeilbare depressie. Er sijpelden wat dappere kramers het dorp binnen en ze sloegen hun tenten op in de Boulevard de la République. Nu die dreiging voorlopig was afgewend, haalde ik me snel wat fruit, groenten en een stuk Corsicaanse kaas zodat ik me de eerstkomende dagen kon opsluiten zonder schrik om te verhongeren.

Kort na de middag begon het opnieuw te regenen en tijdens de nacht van dins- op woensdag kletterde het stevig naar beneden. Ik vraag me af of het nog nut heeft om verder te schrijven aan mijn brief want ik krijg het gevoel dat ik in herhaling val.

Ik werk als freelance van thuis uit, ik moet dus nergens heen. Af en toe gun ik mijn ogen wat rust door in de verte te staren, naar de bergen van het Massif des Maures. Maar met dit weer is er geen verte, er is enkel grijs. Het enige wat ik door mijn raam nog min of meer scherp zag, waren de stadsduiven die beschutting zochten op mijn vensterbank. Waarna ze die na gebruik schaamteloos volscheten. Alle respect voor de bosduif, alle respect voor de postduif, alle respect voor de duivenmelkersduif die vanuit Angoulème haar weg terug vindt naar één of ander kot in Vlaanderen, maar stadsduiven zijn niks meer dan ordinaire luchtratten.

Tijdens de nacht van woens-op donderdag bleef het droog en ik ontwaakte onder een klare hemel. Ik opende mijn raam en riep naar de zon: ‘Ah, ben je daar? Je kan proberen om je te verstoppen zoveel je wil maar ik ga je kopen en dan word ik de rijkste mens ter wereld’.

Mijn boodschap moest honderdvijftig miljoen kilometer afleggen eer ze werd opgevangen en daarna moest de zon nog beginnen nadenken over een gefundeerd antwoord. Ik denk dat ik met betere argumenten moet komen want in de namiddag verschool ze zich achter de wolken en begon het alweer te regenen.

Tijdens de nacht van donder- op vrijdag stopte de regen. Het gekletter op de lichtkoepel in mijn traphal maakte plaats voor druk gemurmel en geroep van bij de buren. Daar was een feestje aan de gang met veel “Wein, Weib und Gesang”. Het kunnen ook "Les Chevaliers de la Table Ronde" zijn geweest, ik wil ervan af zijn. Het was in elk geval iets met veel ambiance. Iets na middernacht herkende ik het “Happy Birthday to Youuuuu”, maar dan in de Franse nasychronisatie: “Bon Anni-i-versaaaaire”.

Als er geen buiten meer bestaat, is er enkel nog binnen en organiseert men noodgedwongen de verjaardagsfeestjes met veel te veel genodigden in een veel te klein appartementje op het derde of het vierde van mijn boulevard. De meeste mensen hebben hier ook geen woonuitbreiding van Willems om elke dag in te genieten, wat moet je dan?

Op vrijdagochtend ontwaakte ik na een veel te korte nacht onder een zonovergoten hemel. Volgens de meteo-app gaat het pas opnieuw beginnen regenen in de nacht van vrij- op zaterdag en dan sukkelen we zo voort naar de volgende week.

Ik ben nu al benieuwd naar maart. Maart, dat is de regenmaand.