De Tijd

Vrieeend,

Er is iets veranderd in Lorgues. Er hing reeds een paar dagen een soort onrust in de lucht, een afwijking in de dorpsenergie zo je wil, maar ik kon er niet meteen de vinger op leggen. Pas op donderdagochtend had ik het door. Mijn ramen stonden open en ik hoorde de Tour de l’Horloge negen uur slaan. Uit gewoonte weet ik dat het dan eigenlijk twee vóór negen is. Alleen was het dit keer exàct negen uur en dat klopte niet. Het fenomeen herhaalde zich om tien uur, om elf uur, op de middag en voor de rest van de dag.

De Tour de l’Horloge, de eeuwige rebel die de kerktoren blijvend uitdaagt in de strijd om het monopolie over de tijd, volgt niet de internationaal aanvaardde Greenwich Mean Time (GMT), maar richt zich op de Jakobijnse kalender die werd ingevoerd ten tijde van de Franse revolutie en die een dag indeelt in tien uren van elk honderd minuten. Ik vermoed dat men dit systeem nu heeft losgelaten en heel het raderwerk van de klok heeft gesynchroniseerd met de Cesium 133 Atomaire Jetklok uit het Observatorium van Parijs waardoor onze toren nu de exacte universele tijd aangeeft.

Niet leuk.

Er zijn in de streek namelijk wijnboeren die reeds eeuwenlang ingewikkelde berekeningen maken waarin zij de maanstanden en de positie van de planeten opnemen om te bepalen wanneer zij moeten planten of oogsten. De klok van de Tour de l’Horloge is in deze formule een onmisbaar ijkpunt. Als straks de harde winter komt, kunnen die mensen nu hun berekeningen gebruiken om er de kachel mee aan te steken want een correctie van twee minuten heeft op kosmisch niveau een enorme impact. Het is het oude verhaal, de kleine man betaalt alweer het gelag.

De klokken van de Collégiale Saint-Martin, zoals onze dorpskerk officieel heet, slaan dan weer vijf minuten nà het uur. Dat komt omdat onze kerk de Greenwich Mean Time (GMT) beschouwt als wetenschappelijk en bijgevolg als godslasterlijk en zich al eeuwen richt op de afwijkende Tempus Sanctum Vaticanum (TSV), de Heilige Roomse Vaticaantijd, en die loopt, zoals iedereen weet, achter op de rest van de wereld.

Ik geef eerlijk toe dat het voor de immigrant zoals ik in het begin even wennen was aan al dat klokkengelui op de meest onverwachte momenten. Maar mettertijd heb ik het systeem begrepen en gaf ik er geen aandacht meer aan. Het is enkel vervelend dat de Tour de l’Horloge nu de correcte tijd aangeeft. Dat zorgt voor een soort ontwrichting in mijn hoofd en nu moet ik heel dat gewenningsproces overdoen.

Soit. Je krijgt het niet cadeau in het leven.

Het was deze week trouwens niet enkel chaos in mijn hoofd. Heel mijn boulevard stond op stelten. De kramers van de dinsdagmarkt werden al op de middag weggejaagd want de mensen van de kermis stonden te dringen aan de ingang van het dorp om hun attracties te komen opbouwen. De Boulevard Clemenceau is net breed genoeg om één wagen te slikken. Afgaande op de benaming “boulevard” zou je dit niet verwachten, maar Lorgues zou Lorgues niet zijn. Als hier dan vrachtwagens en dikke bestelwagens doorheen moeten, zorgt dit voor spektakel.

Door ervaring wijs geworden zet men de grotere attracties hogerop in de Boulevard de la République - die is dubbel zo breed - en staan tussen de platanen voor mijn deur de kleiner uitgevallen tenten zoals frietkoten en wafelkramen. De Provençaalse aroma’s, zijnde tijm en lavendel, maken nu plaats voor een mengeling van gekaramelliseerde suiker en verbrand ossenvet en dringen tot een stuk in de nacht mijn slaapkamer binnen.

Vluchten kan niet meer, de jaarlijkse kermis is begonnen.

Op vrijdagavond om achttien uur mocht de kermis officieel van start gaan. Sommige kramen openden om twee minuten vóór het uur, anderen exact óp het uur en weer anderen om vijf minuten nà het uur. De politieke kleuren zijn duidelijk: de liberalen, het neutrale middenveld en de katholieken hebben met dit subtiele signaal kant gekozen.

De vakbonden hebben nog niet gereageerd en laten voorlopig het initiatief aan het schepencollege. Mijn aanvoelen is dat de Tour de l’Horloge zal verplicht worden om opnieuw de Jacobijnse kalender te volgen zodat de rust kan terugkeren in mijn Provençaalse gemeenschap.

De tijd, je moet daar niet aan willen morrelen.