De plas en de was

Vrieeend,

Beneden in de gang stond een plas water. Dat krijg je dus na een fikse regenbui als je in een negentiende eeuws huis met een gebarsten houten voordeur woont. Buiten lag mijn boulevard er eveneens natbezeikt bij en ik sprong tussen de regendruppels door snel binnen bij de kruidenier naast mijn deur. Ik haalde een zakje geraspte emmental uit de koelvitrine en bij het afrekenen vroeg ik: ‘Eh bien, Il est où le soleil?’. De verkoopster schrok een beetje, ik bracht het wellicht iets agressiever aan dan ik had gewild. Ze zuchtte. Ze wist het ook niet. Maar dat het al veel te lang slecht weer is, kan niemand meer ontkennen.

Een dag later was ze daar, de zon, en de plas in de gang beneden droogde op. En nog eens twee dagen later begon het opnieuw te regenen en herbegon de cyclus. Pffft, je hebt geen vat op het gekwakkel in de atmosfeer.

Ach, de zon is tenslotte niks meer dan een ster, en daarvan zijn er genoeg. Ooit ontploft ze, krimpt ze, wordt ze een rode reus om dan ergens naar een verre uithoek van het heelal te verdwijnen. En waar sta je dan met je zuurbetaalde zonnepanelen?

Neen, neen, de zon is volgens mij zwaar overroepen.

In het waskot hoorde ik twee vrouwen discussiëren over “le sjah”. ‘Zeg nu nog eens dat de doorsnee Frans zich niet interesseert voor buitenlandse politiek’, dacht ik, ‘Die verdomde oorlog houdt echt iedereen bezig’. Tot ik doorkreeg dat ze het hadden over “Le Chat Marseille”, het bekende merk vloeibare zeep voor witte en gekleurde was. Wat ik ervan onthoud is dat Le Chat 5% minder fosfaten bevat, zacht is voor gevoelige handen en niet op de hitlist van Israël en de VS staat. Nuttige informatie die ik zeker meeneem als ik nog eens een fles wasmiddel moet kopen.

Ik vulde één van de grotere wasmachines en deed in afwachting mijn boodschappen. Sinds we vorig weekend bij Michelle die kip met veertig tenen look uitprobeerden, liet de gedachte aan een cocotte - dat is zo’n ovenpot die je kan afsluiten met een deksel - me niet meer los. Ik had er laatst één zien staan in de “Faïencerie Varages”, een atelier voor keramieken vaatwerk dat al sinds 1695 bestaat. Maar die kostte 136,- euro en dat vond ik veel te duur. Ik was ook al eens gaan snuffelen op de website van La Maison Empereur uit Marseille, de gerenommeerde ijzerwaren/drogisterij die al sinds 1827 typische Provençaalse huis- en keukenspullen verkoopt, maar daar liep de prijs zelfs op tot 350,- euro. Zot!

In het grootwarenhuis bij het waskot viel mijn oog op een ronde gietijzeren cocotte van 26 cm diameter voor slechts 36,- euro en ik beet toe. Het is een kleinere versie, het heeft niet de kwaliteit van de keramieken pot die Michelle gebruikt, maar ik kan alvast wat beginnen oefenen.

Koken en eten, ik doe dat graag.

Ik laadde twee zakken met boodschappen in de wagen en keerde terug naar het waskot waar ik mijn inmiddels propere linnen in de droogkast stak. Er kwam een man in overall binnen. Hij keek even rond en koos een kleine wastrommel als apparaat van dienst. Toen keek hij naar de droogkast en tenslotte keek hij met opgetrokken wenkbrauwen naar mij. ‘Ongeveer twintig minuutjes’, raadde ik het antwoord op de vraag die hij niet had gesteld, ‘en dan ben ik hier weg’. ‘Pas de stress’, zei hij en hij zuchtte hoorbaar. Hij zette zich en sloot de ogen.

‘Ne man heeft nooit gedaan in zijn huishouden’, wilde ik nog zeggen maar ik zweeg en liet de ogenschijnlijk vermoeide werkmens met rust.

Ik keek naar buiten, naar de mensen die naar het grootwarenhuis kwamen om er te doen wat ze er te doen hadden en wachtte tot de droogkast haar verlossende piepsignaal liet horen. Ik plooide mijn linnen op en stopte alles in een grote draagtas.

Terug in Lorgues voelde ik me als een Iraanse kameel die met trage tred de veiligheid van de oase zoekt, beladen als ik was met een grote zak proper linnen aan één schouder, een boodschappentas aan de andere schouder en een koelzak met bederfbare waren aan de rechterhand. Vooral die gietijzeren cocotte woog door. Ik was blij dat ik met mijn vijftien kilo ballast zonder ongelukken de voordeur van mijn appartement op het vierde bereikte.

Ach, als het dat maar is.