Bui

Vrieeend,

Het prachtige achttiende-eeuwse monument, la Fontaine de la Noix, schuins over mijn deur, staat alweer in de steigers. Die was na drie jaar restauratie eindelijk opnieuw plechtig ingehuldigd, maar z’is ondertussen terug kapot. Het bassin lekt en er zit niet genoeg druk op de waterbekkens. Met drilboren en pneumatische hamers werd begin deze week de straat opengebroken en ging men in de bodem op zoek naar het probleem. Inmiddels heeft men al heel de Place Clemenceau omgewoeld. Ik ken iemand met een zwembad waar zich dat soort dingen ook voordoet. Met water weet je nooit waar je aan toe bent, er is altijd wel iets aan de hand met buizen en kranen die zich ondergronds bevinden.

Enfin, veel lawaai in de straat dus.

Met de recent opgeknapte Tour de l’Horloge is ook weer iets mis. Als de klokken het uur slaan, ontbreekt consequent de tweede slag. Voor iemand met een milde vorm van autisme kan dit verwarrend zijn. Tel zo maar eens mee als je wil weten hoe laat het is. Eén, ... , drie, vier, vijf, zes.

Gelukkig wil ik nooit weten hoe laat het is. Probleem opgelost.

Ik had een videocall met iemand die weet hoe je als Belg je pensioen moet aanvragen in Frankrijk. Dat gebeuren komt er dit jaar voor me aan maar ik wil tegelijk ook blijven doorwerken als Petite Entrepreneur. Een hoop vragen en onduidelijkheden die ik graag de wereld uit heb. Je pensioen ontvangen vanuit België is geen probleem. Met het aanvragen van een bijkomend pensioen in Frankrijk - ik werk bijna zes jaar met een Frans statuut en betaal hier uiteraard taksen en sociale bijdragen - moet je ruim op tijd beginnen. Het duurt minstens één jaar vooraleer je dossier rond is en als er fouten in staan, mag je zelfs op drie jaar rekenen eer het is opgelost. De Franse administratie heeft een kwalijk imago, de enige dienst die snel en efficiënt werkt is de belastingdienst. Maar dat is in elk land zo. En met snel en efficiënt bedoel ik ‘ten voordele van de staat’, niet ‘ten voordele van de belastingbetaler’.

Het komt allemaal wel in orde.

Inmiddels ben ik bang om nog een krant open te slagen. Dat vieze mannetje uit het Witte Huis is nu al een jaar lang alomtegenwoordig en ik weet niet meer hoe ik eraan moet ontsnappen. Die mens creëert zijn eigen realiteit en is dan kwaad op de stoute wereld als de feiten hem tegenspreken. Moeilijk.

Het is niet dat ik mijn kop in het zand wil steken, maar een simpel ventje dat een beetje weerstand wil bieden kan vanuit de Provence maar zoveel doen. Ik koop enkel Franse en/of in tweede instantie Europese producten, ik laat me niet langer manipuleren door Meta en Google die bepalen wat ik te zien krijg en die ik een jaar geleden heb buitengegooid, ik bestel niets via Amazon, ik kies zoveel mogelijk voor groene energie, ik drink geen Coca-Cola en ga niet naar de McDonalds.

Verder brand ik af en toe een kaarsje voor Moeder Marina en het Kindje Jozef. Zolang ik mijn kot niet in de fik steek, doe ik daar niemand kwaad mee en het idee dat ik iéts doe, hoe onbetekenend ook, helpt me om ermee om te gaan. Indien we met genoeg zouden zijn die ook op die lijn zitten, zou het al een verschil kunnen maken. ‘Act local, think global’ zei ooit een wijze mens die Lao Tse had bestudeerd. Daar zit wel iets in.

Maar hé, ik ben geen missionaris, doe ermee wat je wil. Maar kom achteraf niet klagen “Dass du es nicht gewusst hättest”.

Als ik deze keer een beetje vanuit een negatieve bui klink, komt dat door de regenzone die hier al dagen blijft hangen. We zijn dat niet gewoon, dat maakt ons onrustig en onzeker. Want de Provence, dat is eigenlijk Cocagne, dat is het Luilekkerland aan de Middellandse Zee, hier is het altijd zomer, nooit zijn er facturen te betalen, we wonen hier allemaal in hangmatten.

Of zo zouden we het graag hebben.

Knuffel