Bezoek

Vrieeend,

Om het met de woorden van de buurvrouw uit mijn kindertijd te zeggen: ‘Ik heb mijn ruiten gekuist gehad’. Om eerlijk te zijn, het klonk uit haar mond eerder als: ‘kem mèn raaiten gekaaist gat’. Ik spreek van een tijd dat er nog geen geschreven regels omtrent het algemeen Nederlands bestonden, een zin werd dan ook vaak afgesloten met het voltooid deelwoord van “hebben”: gehad.

Dit woordgebruik maakt ook meteen duidelijk dat de klus helemaal is afgerond en voltooid. Klaar. Duidelijk. Zo heb ik het graag.

Ik heb dus mijn ruiten gekuist gehad en nu zijn ze weer voor een tijdje helder en transparant. Ruiten kuisen is een voorzichtige aanzet tot lentekuis en het is tevens een teken dat de winter op z’n einde loopt. Er staan reeds bomen in bloei in het zuiden, iets dat me gevoelsmatig telkens weer in hoge mate opwindt. Het is een ontwaken.

Ik had ook nog een andere reden om mijn appartementje wat op te frissen. Mijn dochter Marthe maakt een tussenstop en komt een paar dagen op bezoek. Als vader wil je dan het goede voorbeeld geven en kunnen zeggen, ‘kijk eens uit het raam lieverd, ginds zie je bergen van het Massif des Maures’. Met vieze ruiten is dat waauw-effect toch net iets minder, niet?

Op de afgesproken dag reed ik al vroeg in de morgen binnendoor naar het vliegveld van Marseille om haar op te pikken. De vlucht vanuit Noord-Afrika arriveerde netjes op tijd en we konden na een jaar afstand mekaar nog eens een warme knuffel geven.

Ongeveer halfweg tussen Marseille en Lorgues ligt Saint-Maximin-la-Sainte-Baume, met haar indrukwekkende basiliek waar de veronderstelde schedel van Maria-Magdalena wordt bewaard. We maakten een tussenstop om er een kaars te gaan kopen en een koffietje te drinken in de zon. Ik wil mijn dochter graag een vakantiegevoel meegeven vooraleer zij terug naar Brussel vertrekt en dus nemen we voor alles onze tijd.

In mijn appartementje installeerde ik haar op de sweet spot aan mijn tafel en stemde de radio af op FIP. We lunchten met brood, kaas, dadels en een tomate Mozzarella want zo zit je meteen in de zuiderse sfeer.

De schat viel na het eten uitgeteld in slaap.

Ik sloofde me uit in mijn keuken om haar te verwennen met lekkers. Gestoofde champignons in boter met szechuanpeper en look; rundsvleesballetjes met gehakte sjalot en komijnzaad; puree van aardappel en wortel; gestoofde groenten uit de oven. Véél te veel. Maar het smaakte en dat is het enige dat telt.

Ze had zin om een flinke wandeling in de natuur te gaan maken en zo kwam het dat we ons de volgende dag in de canyon van de Verdon gooiden en een kleine tien kilometer op en neer klauterden. De combinatie van zuiver water en een miljoenen jaren oud gebergte zorgen voor een innerlijke purificatie.

Gezeten op een platte steen aten we boterhammen en zoete dadels en we hoefden niet te spreken want de natuur sprak voor ons en we begrepen wat de aarde ons vertelde. Het was het verhaal van de oorsprong en van het ontstaan.

Nu ben ik thuis en zoek ik naar woorden om mijn verhaal te vertellen. Maar misschien hoeft dat niet. Wie de grote natuur voelt, weet wat ik wil zeggen.

Mijn spieren voelen stijf en mijn knoken doen pijn. Maar dat is de prijs die je betaalt voor een sedentair leven. Ik neem me voor om vaker te gaan wandelen maar ik ken natuurlijk ook het verhaal van het oorkussen van de duivel en de weg naar de hel.

We zien wel.