Besnoeienis

Vrieeend,

Het is half januari en dan hangen traditiegetrouw de mannen van de plantsoendienst in de platanen. Gedurende een paar uur per dag wordt mijn boulevard afgesloten voor het verkeer en klinkt in het dorp onafgebroken gebrul van kettingzagen. De bomen krijgen namelijk een grondige snoeibeurt zodat ze er over een paar maanden, als ze weer in blad komen, heerlijk dik zullen bijstaan.

Ik geef toe, ik zou liever ontsnappen aan het lawaai en het geroep dat via mijn slaapkamerraam binnendringt, maar het is voor het grotere doel en dus onderga ik gelaten de prikkels die me nu reeds een paar dagen op de proef stellen.

Michelle stuurde me een Whatsappje. Dat ze gezellig bij de open haard zat en dat ze sinds men haar tuin had opgekuist voldoende brandhout had, wat ze nu, met de nachtelijke vriestemperaturen, beetje bij beetje aan het opstoken was. Ik kreeg er meteen een foto van een uitnodigend brandend houtvuurtje bij. En of ik geen zin had om begin februari, op Maria Lichtmis, pannenkoeken met kindekenssuiker te komen eten. Dat is tenslotte een mooi gebruik en ach, het is eigenlijk zomaar een reden om ons eens lekker vol te proppen met zoetigheid. Ik antwoordde dat ik er zou zijn en dat ik een fles cider zou meebrengen.

We beleven in het zuiden momenteel de koude weken. Of maanden. Aan mijn bureautje is het in de voormiddag niet warmer dan zestien graden. Dat komt natuurlijk ook door mijn eigen koppigheid. Ik weiger mijn verwarming hoger te zetten zolang ik het kan redden met een dikke pull en een warme fleece.

Buiten is de hemel echter helder en schijnt de zon. In de vrieslucht ligt het Massif des Maures er scherp afgetekend bij. Ik denk dat ik vanuit mijn woonkamer makkelijk dertig kilometer ver kan zien. Eigenlijk is dat niet eens zó ver want als ik nu naar Tourtour zou rijden, een hoger gelegen dorpje op zo’n twintig kilometer van bij mij, kan ik van daaruit zelfs de Mont Saint Victoire zien en die ligt in vogelvlucht toch al snel tachtig kilometer verder naar het westen.

Toen ik op dinsdag naar de markt ging, stond de man van het groentekraam in zijn handen te blazen. ‘Ça caille’, zuchtte hij. Dat betekent zoveel als dat het ijskoud is. ‘Het vroor vannacht min vier’, zei ik, ‘dan duurt het even alvorens het land ontdooit. Je kraam staat daarbij dan ook nog eens op een schaduwplek, dat helpt ook niet echt’. ‘Ik zou tijdens de wintermaanden beter gebraden kippen verkopen’, lachte hij, ‘die kramers staan nu met hun rug tegen een lekker warm vuur’. ‘Dat is een idee’, zei ik, ‘maar in de zomermaanden staan die dan weer te smelten van de hitte en dat is ook niet alles’.

Ik vulde mijn mand met groenten en gooide er op het einde nog een hand witte champignons bij. Als je wat szechuanpeper verwarmt in een droge pan, zodat de aroma’s vrijkomen, daar een scheut olijfolie en een klont boter bijvoegt en er een paar fijngehakte tenen look in bruint, heb je een perfecte basis om je champignons in te bakken. Probeer dat eens. Héérlijk. Maar je moet er wel op letten om goeie champignons te kopen, niet van het soort waar nog een halve liter vocht uit komt.

Het appartement van mijn klaagzingende buurman met het gebroken hart staat sinds drie dagen leeg. Hij woonde in het gebouw dat aan de linkerkant haaks op het mijne staat. Dat maakte dat we bij mekaar konden binnenkijken. Tenminste als ik het luik van mijn linkerraam openzette. Wat ik dus nooit deed. Regelmatig trakteerde hij de buurt op één van zijn composities. Dan opende hij het raam, stak zijn gitaar buiten en zong met zijn gebroken falsetstem een triestig liedje. Niet zelden brak er daarbij al snel een onweer uit. Hij stond in de buurt dan ook bekend als de Assurancetourix van Lorgues.

Het ging hem de laatste tijd nochtans wat beter af. Hij had een nieuw lief dat bij hem introk en vaak de tweede stem voor zich nam. Maar hem evengoed regelmatig de huid vol schold omdat ze op die kleine studio voortdurend op mekaars lip zaten. Of omdat ze artistieke meningsverschillen hadden, dat kan ook.

Ik wens hem en zijn lief het allerbeste en wil tegelijk langs deze weg mijn spijt en medeleven betuigen voor hun nieuwe buren.

Ik ga nu, terwijl het nog kan, het luik van mijn linkerraam openen en ook aan die kant eens een keertje het licht binnenlaten.

Het zal me benieuwen wie of wat er voor mijn klaagzingende buurman in de plaats zal komen.

Ik houd je op de hoogte.